Σ’ αγαπούν… κι είναι όμορφο να σ’ αγαπούν και να σε κλείνουν τρυφερά σε μια αγκαλιά. Και για στιγμές να νιώθεις πως τίποτα έξω απ’ αυτήν δεν έχει σημασία. Μα ο έρωτας, όσο πιο πολύ μεγαλώνει μέσα σου, τόσο πιο δύσκολη κάνει μια μικρή λέξη: το «αύριο». Γιατί το σήμερα το ξέρεις. Το αγγίζεις, το φιλάς, το κρατάς από το χέρι. Το αύριο όμως;

Κι έρχονται μικρές ανασφάλειες που αργά και ύπουλα προσπαθούν να στραγγαλίσουν τα “μαζί” που έχουν ανάγκη οι ψυχές. Έρχονται και δηλητηριάζουν σκέψεις. Γιατί σ’ έναν κόσμο γεμάτο με χλιαρά “μαζί”, σ’ έναν κόσμο που ξεστομίζει το “σ’ αγαπώ” από συνήθεια, σ’ έναν κόσμο που ξεπουλάει φτηνά όλα τα όμορφα, πώς να ειπωθεί το “για πάντα”; Κι αν ειπωθεί, πώς να γίνει πιστευτό;

Αυτό το “σ’ αγαπώ” που δειλά βγήκε απ’ τα χείλη σου, θα τα τυραννάει κι αύριο το ίδιο; Τα μάτια σου θα λάμπουν κι αύριο όταν με κοιτούν; Αυτή η αγκαλιά που με ζεσταίνει, θα κουμπώνει κι αύριο τέλεια στο κορμί μου; Κι όσο ο χρόνος κυλάει, το σκοινί που μας ενώνει θα δένει όλο και πιο γλυκά γύρω μας; Κι όσο αλλάζουν οι εποχές, θα γίνεσαι όλο και πιο δικός μου;

Κι όσο περνά ο χρόνος, μ’ όλες τις αλλαγές που θα φέρει μέσα κι έξω μας, θα μ’ αγκαλιάζει το βλέμμα σου το ίδιο ζεστά; Κι όσο οι καρδιές, οι ψυχές, τα σώματα, οδηγούνται στη φθορά, άραγε εσύ, θα μ’ αγαπάς ακόμα;

Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇