Υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι που είναι πάντα εκεί…
Που στέκονται στο πλάι σου, που γίνονται ώμος για να στηριχτείς, χέρι για να κρατήσεις.
Που γίνονται φως στα σκοτάδια σου, χρώμα στο γκρίζο σου, προσευχή στους εφιάλτες σου.
Δεν βροντοφωνάζουν ό,τι δίνουν. Δεν βάζουν υπότιτλους σ’ ό,τι προσφέρουν.
Αθόρυβα στέκονται. Ανιδιοτελώς συμπαραστέκονται.

Υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι που είναι πάντα εκεί…
Κι αυτό το “πάντα” είναι φορές που τους κάνει σχεδόν αόρατους.
Που όσα δίνουν θεωρούνται δεδομένα.
Που όσα προσφέρουν φαντάζουν απλά.

Υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι που είναι πάντα εκεί…
Που όμως δεν εκτιμώνται πάντα όσο είναι εκεί. Γιατί η παρουσία τους γίνεται αισθητή μόνο στην απουσία τους.
Γιατί μόνο όταν φεύγουν αντιλαμβάνεσαι πόσο χώρο πραγματικά καταλάμβαναν.
Γιατί μόνο όταν φεύγουν συνειδητοποιείς πόσο σημαντικά υπήρχαν.
Γιατί μόνο όταν φεύγουν καταλαβαίνεις πόσα πολλά έδιναν.

Υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι που είναι πάντα εκεί…
Υπάρχουν;
Ακόμη κι όταν από “σταθερά”, τους κατατάσσεις στα “δεδομένα”;
Ακόμη κι όταν θεωρείς προαπαιτούμενα όσα ανιδιοτελώς σου δίνουν;

Δεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι πάντα εκεί…
Ειδικά εκείνοι που στήριξαν, που στάθηκαν, που πρόσφεραν αθόρυβα και χωρίς τίποτα να ζητούν γι’ αντάλλαγμα.
Ειδικά εκείνοι που άηχα έδιναν, περιμένοντας μόνο ν’ αναγνωριστούν όσα έδιναν. Όχι με “ευχαριστώ”, όχι με λέξεις, μα μ’ ένα αντίστοιχο “είμαι εδώ”.
Δεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι πάντα εκεί…
Γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι δεδομένος. Το μόνο δεδομένο είναι πως αυτοί που δεν εκτιμώνται, αργά ή γρήγορα αποχωρούν…
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇