Να σκεφτείς πως κάποτε μπορεί να πέρασες από δίπλα μου και να μην έριξα το βλέμμα μου πάνω σου.
Να σκεφτείς πως ίσως κάποτε να βρεθήκαμε στο ίδιο μαγαζί, σε διαφορετικές σειρές στο ίδιο σινεμά, στην ίδια ουρά εκείνης της δημόσιας υπηρεσίας.
Να σκεφτείς ότι κάποτε έκανα όνειρα και σχέδια για το μέλλον χωρίς εσένα.
Γελούσα, έκλαιγα, διασκέδαζα, πονούσα, χωρίς εσένα.
Κάποτε υπήρχα, χωρίς να ξέρω ότι υπάρχεις…

Και ξαφνικά, χωρίς να καταλάβω καν το πώς, ήρθες κι άλλαξαν όλα!
Σαν να βρήκαν οι μέρες μου χρώμα, ήχο και σκοπό.
Σαν να βρήκαν οι νύχτες μου χτύπο, φως και ουσία.
Κι έγινες χαμόγελό μου, έγινες καταφύγιο και ταξίδι μου.
Κι έγινες ελπίδα μου, έγινες σπίθα και νόημά μου.

Κι έρχονται στιγμές που σκέφτομαι, πώς ήταν πριν εμφανιστείς…
Κι αναρωτιέμαι… πώς μπορούσα να ζω χωρίς εσένα;
Πώς μπορούσα να κάνω σχέδια χωρίς να υπάρχεις μέσα τους;
Πώς μπορούσα να κάνω όνειρα χωρίς να ανήκεις σ’ αυτά;
Να σκεφτείς… κάποτε δεν ήξερα καν ότι υπήρχες. Τώρα δεν μπορώ να φανταστώ τον κόσμο χωρίς εσένα.
Κική Γιοβανοπούλου