Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι, που χρειάζονται χρόνια να τους νιώσεις “δικούς σου”.
Που τους γνωρίζεις με τον καιρό, που μοιράζεστε χαρές και λύπες, που ανταλλάσσετε σκέψεις κι όνειρα κι αργά και σταθερά μπαίνουν στη ζωή και στην καρδιά σου.
Που μοιάζει “φυσιολογικό” να ενσωματώνονται μέσα σου. Κι ίσως και να είναι.
Μα είναι κι εκείνοι οι άλλοι… που τα κάνουν όλα ανάποδα…

Ίσως δεν τους ξέρεις καιρό.
Ίσως δεν τους γνωρίζεις χρόνια.
Κι ίσως αρκεί ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, δυο λέξεις για να τρυπώσουν “ύπουλα” μέσα σου και να “κλέψουν” μια θέση εκεί.
Σαν να τους ξέρεις από πάντα. Σαν να έχεις ξαναζήσει τις στιγμές σας.
Σαν να υπήρξαν κάπου, κάποτε δίπλα σου. Μα δεν μπορείς να θυμηθείς…

Κι εμπιστεύεσαι.
Κι ανοίγεσαι.
Κι αφήνεσαι.
Και ξεχνάς πόσο μεγάλο ρίσκο παίρνεις με το ν’ ακουμπάς την καρδιά σου σ’ έναν… “ξένο”.
Μα είναι κι εκείνοι οι “ξένοι” που καταφέρνουν να γίνουν οι πιο “δικοί” σου.

Κι αρκεί μια κουβέντα σ’ ένα άκυρο, μικρό καφέ, που σας βρίσκει να ξεκαρδίζεστε ο ένας απέναντι απ’ τον άλλο.
Αρκεί ένα παγκάκι, δυο κουτάκια μπύρας και μια θάλασσα μπροστά, που σας βρίσκει να εξομολογείστε όλα σας τ’ ανείπωτα.
Αρκούν δυο σιωπές, που γεμίζουν με βλέμματα βυθισμένα το ένα στο άλλο, χωρίς να χρειάζεστε λέξεις.
Αρκούν δυο χέρια, το ένα πάνω στο άλλο, σε μια θολή φωτογραφία, για να γίνουν δυο άνθρωποι “δικοί” κι ας ήταν ξένοι μέχρι χτες…

Κι αν ψάχνεις να βρεις λογική σ’ αυτό, ίσως δεν τα καταφέρεις.
Αν ψάχνεις να βρεις εξηγήσεις, ίσως καμία δεν κουμπώνει.
Γιατί πώς να καταλάβεις πώς ένας άνθρωπος καταφέρνει να γίνει “σπίτι” πριν αποκτήσει ιστορία;

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι, που χρειάζονται χρόνια να τους νιώσεις “δικούς σου”.
Μα είναι κι εκείνοι οι άλλοι… που τα κάνουν όλα ανάποδα…
Σ’ αγγίζουν πριν καν σ’ αγγίξουν. Σε ξέρουν πριν καν σε μάθουν. Σε καταλαβαίνουν πριν καν σε γνωρίσουν.
Είναι κι εκείνοι οι “ξένοι”, που καταφέρνουν μαγικά να γίνουν οι πιο “δικοί σου”…
Κική Γιοβανοπούλου