Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις σκοντάφτουν πάνω στο φόβο και κάνουν πίσω.Και κρύβεται στο μαύρο η σιωπή, χαντακώνεται στο κενό το βάρος, φυλακίζεται στην απόσταση η αγωνία.Και μένεις να κρατάς εκεί, στ’ ανείπωτα, κάθε σκέψη, κάθε ελπίδα, κάθε “θέλω”.Κι όλα τα “αν” και τα “μήπως”, κάνουν τρελό χορό στο μυαλό σου, μουτζουρώνοντας τα “μπορώ” και … Συνεχίστε να διαβάζετε το Να μη φοβάσαι, δεν φοβάμαι τα σκοτάδια σου….