Υπάρχει κάτι “μαγικό” με την ασάφεια στον έρωτα… όλη την απεχθανόμαστε, μα μας ρουφάει ύπουλα μέσα της.
Λέμε πως θέλουμε κάτι ξεκάθαρο κι αληθινό, χωρίς παιχνίδια και “ναι μεν αλλά”. Λέμε πως οι ήξεις αφήξεις δηλώσεις και το κρυφτό, μας αποσυντονίζουν.
Μα μόλις εμφανιστεί εκείνο το τυπάκι, που στην αρχή δείχνει φουλ ενδιαφέρον και μετά αρχίσει τα “θέλω λίγο χρόνο να σκεφτώ”, κάνει και 2-3 (μούφα) μίνι εξαφανίσεις, πέφτουμε με τα μούτρα σαν τις μύγες στο αναμμένο λαμπατέρ.

Δεν ξέρω ποια αρχαία κέλτικη κατάρα έχει δημιουργήσει αυτόν τον μηχανισμό… αυτή την αδιανόητη ανθρώπινη ανοησία, που σου δίνει ο άλλος κάτι, γλυκαίνεσαι και μόλις πάψει να σου το δίνει, μένεις να αποζητάς ψιχουλάκια σαν άλλος… Κοντορεβυθούλης.
Μα ποιος “χόρτασε” με ψίχουλα;
Πέραν των περιστεριών τουλάχιστον…

Κι εκεί αρχίζεις ν’ αναλύεις λέξη-λέξη το κάθε μήνυμα.
Αρχίζεις να υπολογίζεις χρόνο απόκρισης στα δικά σου dms.
Αρχίζεις να προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις ύφος και γλώσσα σώματος.
Αρχίζεις να… τρελαίνεσαι!
Γιατί… δεν μπορεί… “αυτός που γνώρισα, δεν ήταν έτσι! Με κοιτούσε αλλιώς! Με άγγιζε διαφορετικά! Αποκρινόταν με άλλο τρόπο! Απαντούσε πιο γρήγορα! Πρότεινε πιο συχνά…”

Και μετά έρχονται τα “ίσως” κι αρχίζουν να ανακατεύουν το μυαλό σου!
Ίσως να φοβάται…
Ίσως κάτι να του συμβαίνει…
Ίσως να τον τρομάζουν τα συναισθήματά του…
Ίσως φταίω εγώ… ίσως φταίει που έχει Σελήνη στον Κριό…

Και στο μεταξύ μπορεί ο άλλος… κοσμάρα!
Μπορεί να κάθεται με μια γαβάθα πατατάκια μπάρμπεκιου και να λιώνει στο νέτφλιξ ή να παίζει FIFA στο Playstation και να ρεύεται πίνοντας μπύρες!
Και κάτσε εσύ να ψάχνεις φως στο τούνελ, σαν άλλη Νικολούλη!
Κάτσε εσύ να έχεις γεμίσει τη μνήμη του κινητού με screenshots απ’ τις συνομιλίες σας, που τα στέλνεις στην ομαδική με τις κολλητές.

Οι οποίες το έχουν σίγουρα πάρει και προσωπικά και δίνουν συμβουλές ανάμεσα στις αυτοσχέδιες βρισιές, τις μάσκες ματιών για τους μαύρους κύκλους (που απέκτησες απ’ την αϋπνία και την υπερανάλυση) και τις συνταγές “για να τον κάνεις δικό σου για πάντα”, από τη γιαγιά της κουμπάρας της μίας, που “ήταν Σμυρνιά και ήξερε απ’ αυτά!”.
Κι όλα αυτά, γιατί;
Γιατί έπεσες στην παγίδα των λαδοχακί (υπάρχει τέτοιο χρώμα;) ματιών του Μάκη, που αποφάσισε να παίξει κρυφτούλι στα 45 του!
Γιατί μπήκες σε μια ιστορία που ίσως ο ίδιος ξεκίνησε κι εντέλει αποφάσισε πως δεν θέλει ή δεν μπορεί να συνεχίσει.

Που, μαγκιά του δηλαδή και γούστο του και καπέλο του να αναθεώρησε, να μετάνιωσε ή να βρήκε κάτι που του αρέσει περισσότερο… δεν κρίνουμε τον Μάκη τώρα!
Γιατί, ναι, το σωστό και το πρέπον θα ήταν να είχε τα κότσια να ξηγηθεί και να αποχωρήσει κύριος… μα αφού δεν το κάνει, τι; θα κάθεσαι εσύ να περιμένεις να του έρθει η επιφοίτηση να σταθεί;
Αυτός μπορεί να αρκείται και σ’ αυτό: να σε κρατά αρκετά κοντά για να μη φύγεις, μα όχι αρκετά κοντά για να νιώθεις ασφαλής.

Το θέμα είναι… εσύ πού βρίσκεσαι μέσα σε όλο αυτό;
Γιατί ο Μάκης (κι ο κάθε Μάκης), πήρε τα σχοινάκια, στα φόρεσε στα χεράκια και σε βάζει να χορέψεις στο ρυθμό του. Εσύ γιατί συνεχίζεις να ανέχεσαι να είσαι… μαριονέτα;
Εσύ γιατί ανέχεσαι να κάνεις τον ντεντέκτιβ Κλουζό και να παριστάνεις πως χορταίνεις με ψιχουλάκια, ελπίζοντας πως κάποτε θα σου στρώσει κανονικό δείπνο με κεριά (ορεκτικό-κυρίως-επιδόρπιο);

Γιατί γεμίζεις τη μνήμη του κινητού σου με αντίγραφα λέξεων και φράσεων που δεν σε “πάνε” εκεί που θες να πας;
Εσύ γιατί μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις στα καλούπια που σου έφτιαξε ο… Μάκης;
Γιατί εντέλει το πρόβλημα δεν είναι ποιος μας πετά ψιχουλάκια, αλλά το αν εμείς αναγνωρίζουμε τι αξίζουμε κι αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με τα ελάχιστα…
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇