Όλοι έχουμε ανάγκη να έχουμε κοντά μας ανθρώπους που μας αγαπούν και μας νοιάζονται. Όλοι έχουμε ανάγκη από ώμους για να κλάψουμε, χέρια να μας σηκώσουν όταν πέφτουμε, αυτιά να μας ακούνε και καρδιές να μας νιώθουν όταν πονάμε. Όλοι έχουμε ανάγκη από εκείνον τον σπάνιο φίλο, εκείνο τον υπέροχο σύντροφο, εκείνον τον άνθρωπο που είναι εκεί ουσιαστικά για μας, ακόμη κι αν βρίσκεται χιλιόμετρα μακριά. Όλοι έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που να στέκονται στο πλάι μας στις χαρές και στις λύπες, στα εύκολα και στα δύσκολα. Όλοι έχουμε ανάγκη από ανθρώπους κοντά μας, αλλά αυταπατόμαστε αν πιστεύουμε πως αυτό είναι αρκετό για να είμαστε ευτυχισμένοι…

Μπορεί αν σε ρωτήσουν “Τι θα σ’ έκανε ευτυχισμένο;” η πρώτη απάντηση που σου έρχεται στο μυαλό να είναι ένας άνθρωπος, ένα αντικείμενο ή ένας προορισμός, αλλά η αλήθεια είναι πως το πρώτο που χρειάζεται είναι να είσαι εσύ καλά μέσα σου, να αγαπάς τον εαυτό σου και να ξέρεις πώς ν’ αγκαλιάζεις την καρδιά σου ακόμη κι όταν νιώθεις πως δεν το αξίζει. Γιατί αν δεν σ’ αγαπάς εσύ, δεν θα μπορέσει να σ’ αγαπήσει κανείς. Αν δεν σ’ εκτιμάς εσύ, δεν θα μπορέσει να σ’ εκτιμήσει κανείς. Αν δεν σε προσέχεις εσύ, δεν θα μπορέσει να σε προσέχει κανείς.

Όλοι έχουμε ανάγκη να έχουμε κοντά μας ανθρώπους που μας αγαπούν και μας νοιάζονται, αλλά πρωτίστως έχουμε ανάγκη να μας αγαπάμε εμείς. Πρωτίστως έχουμε ανάγκη να μας φροντίζουμε, να μας νοιαζόμαστε και να μας προσέχουμε οι ίδιοι. Να μην επιτρέπουμε στην καρδιά μας να την βασανίζουν, να την στεναχωρούν, να την διαλύουν. Να μην ξοδευόμαστε άσκοπα, να μην υπομένουμε ασταμάτητα και να μην φορτωνόμαστε αλόγιστα ξένα φορτία.

Κανένας μάτια μου δεν μπορεί να σε σώσει, αν δεν θες να σωθείς. Κανένας δεν μπορεί να σε λυτρώσει, αν δεν θες να λυτρωθείς και κανένας δεν μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο, αν δεν θες να γίνεις. Αυτά τα “κλειδιά”, βρίσκονται στα δικά σου χέρια. Μόνο μέσα εκεί μπορεί να γεννηθεί η ευτυχία που ψάχνεις… 
Κική Γιοβανοπούλου