*Το κείμενο απευθύνεται και σε άντρες & σε γυναίκες – γιατί η ιστορία έχει δείξει πως τα… παιχνιδάκια, δεν περιορίζονται μόνο στο ένα φύλο. 

Καμιά φορά μπορεί να το θεωρείς “τακτική”:
– αν κάνω λίγο τον αδιάφορο, να τον καψουρέψω
– αν δεν είμαι συνεχώς διαθέσιμος, δεν θα με θεωρήσει δεδομένο
– αν κρατάω μια απόσταση, θα θελήσει να με ανακαλύψει
Κι ίσως το λες τακτική, μα μήπως στ’ αλήθεια δεν είναι τίποτα παραπάνω από φόβος;

Γιατί αν δεν έχεις πεις καθαρά πώς νιώθεις, δεν μπορεί να το “χρησιμοποιήσει εναντίον σου”.
Αν δεν έχεις μιλήσει για το πώς αισθάνεσαι, δεν θα μπορέσει να σε πληγώσει.
Αν δεν έχεις ξεκαθαρίσει το ειλικρινές σου ενδιαφέρον, δεν θα μπορεί να σε “παίξει”.
Αν δεν έχεις δηλώσει τις ειλικρινείς σου προθέσεις, δεν θα σε θεωρήσει αυτονόητη παρουσία…
Λες, ε;

Και ok… δεν σε κατηγορώ, όλοι φυσάμε γιαούρτια, γιατί κάποιος, κάπου, κάποτε, μας ζεμάτισε με το χυλό. Όλοι πήραμε κάποια στιγμή το “ρίσκο” και φάγαμε τα μούτρα μας. Μα… γίνεται έρωτας χωρίς λίγο ρίσκο;
Κι αν μεγαλώνοντας, αρχίζει η λογική σιγά σιγά να παίρνει τα ηνία απ’ την καρδιά (που, εντάξει, μπορεί να μη τα πήγε και πολύ καλά τα τελευταία χρόνια με τις επιλογές της), γίνεται ακόμη και τώρα, χωρίς λίγη τόλμη;

Κι αλήθεια, πού νομίζεις μπορεί να σε οδηγήσει η τόσο προσεχτική επιλογή βημάτων, λέξεων και κινήσεων;
Πού νομίζεις πως μπορεί να σε φτάσει η ατολμία, ο φόβος και η δειλία;
Γιατί μπορεί να φοβάσαι (ας μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας! καμία τακτική! φόβος είναι!), γιατί η ζωή σου έχει δείξει πως υπάρχουν πια ελάχιστοι “άνθρωποι” (με την έννοια που εσύ δίνεις στη λέξη), αλλά, ξέρεις τι; υπάρχουν! Λίγοι ίσως αλλά υπάρχουν. Και με την… τακτική σου, το μόνο που καταφέρνεις είναι να τους απομακρύνεις.

Γιατί εσύ μπορεί να το λες φίλτρο προστασίας, αλλά στην πράξη δεν είναι τίποτα άλλο από απόσταση. Κι εκείνος που ειλικρινώς θέλει να σε γνωρίσει, να σε μάθει, να σε νιώσει, δεν θα καθίσει εσαή να παλεύει την απόσταση που βάζεις ανάμεσά σας. Γιατί στα δικά του μάτια δεν είναι φόβος, αλλά μη ενδιαφέρον. Και κανείς αξιοπρεπής άνθρωπος, δεν μένει να παρακαλάει για λίγο ενδιαφέρον.
Μια μεγάλη λοιπόν αλήθεια είναι πως όσο εσύ τον βάζεις στον πάγο, όσο τον κρατάς σε απόσταση, το μόνο που καταφέρνεις είναι να τον κάνεις να χάνει τη δίψα του για σένα. Όχι, μη μπερδεύεσαι, δεν γίνεσαι “άπιαστο όνειρο”, αλλά κουραστική συνθήκη.

Γιατί ζούμε σε μια εποχή που οι “τακτικές” κερδίζουν έδαφος στη ροή των social μας, “μαθαίνοντάς” μας πώς αν “παίξουμε” σωστά, θα κερδίσουμε το “παιχνίδι”, μα ξεχνάμε πως όλα αυτά μας έχουν οδηγήσει σε μια κοινωνία γεμάτη μοναξιά.
Μήπως λοιπόν αυτές οι “τακτικές” μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο αντίθετο απ’ το επιθυμητό, αποτέλεσμα;
Μήπως παλιότερα, που τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά, τύπου: “Μ’ αρέσεις, θα ήθελα να σε γνωρίσω”, ήταν καλύτερα;
Μήπως στην προσπάθειά μας να κερδίσουμε το “παιχνίδι”, τελικά χάσαμε τη μπάλα;

Γιατί καλό το “μπλαζέ υφάκι”, το “πέπλο μυστηρίου” κι οι κανόνες των “σαράντα πέντε λεπτά στο unseen”, μα τίποτα απ’ αυτά δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει εκείνο το ανεπιτήδευτο αληθινό χαμόγελο, την ζεστή ειλικρινή χειραψία.
Γιατί όσο κι αν έχει αλλάξει ο κόσμος γύρω μας, μια αλήθεια παραμένει ακλόνητη κι αδιαπραγμάτευτη. Ο άνθρωπος που πραγματικά ενδιαφέρεται για σένα, δεν θα ρισκάρει να σε χάσει. Θα σταθεί απέναντί σου σταθερά κι ειλικρινά, ακόμη κι αν φοβάται.
*Αλήθειες να “πουλάτε”! Πιάνουν περισσότερο “στην αγορά” από κάτι… “ψαγμένες τακτικές”!
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇