Ψάχνεις τον αληθινό έρωτα, λες. Ψάχνεις τη μεγάλη αγάπη, δηλώνεις. Ψάχνεις μια σχέση ζωής, διατείνεσαι.
Και τα “ψάχνεις” όλα αυτά, με κλειστή καρδιά, γεμάτος επιφυλάξεις και γενικευμένα στερεότυπα να έχουν εμποτίσει το μυαλό σου.
“Δεν υπάρχει ανιδιοτέλεια σήμερα”, “Ο καθένας κοιτάει το βόλεμά του”, “Όλοι οι άντρες / όλες οι γυναίκες, είναι ίδιοι/ες”… αυτά κι άλλα τόσα έχουν γίνει κομμάτια της σκέψης σου, μα παρόλα αυτά λες ότι ελπίζεις… αλήθεια τώρα;

Πώς γίνεται να ελπίζεις στην πραγματικότητα να βρεις το αληθινό, αν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει;
“Υπάρχουν κι εξαιρέσεις”, λες “και σ’ αυτές ποντάρω”.
Ναι, ok… μα έχοντας κατά νου ότι όλοι είναι σκάρτοι μέχρις αποδείξεως του εναντίου, φέρεσαι σε όλους σαν ο σκοπός τους να είναι να κλέψουν τα πάντα σου, να ληστέψουν τα όλα σου και να καταστρέψουν την ύπαρξή σου. Ποιος αληθινός θαρρείς θα μείνει να υπομείνει όλα αυτά μέχρι να αποφανθείς πως ανήκει στις… εξαιρέσεις;

Κι όμως με πείσμα επιμένεις “θα βρω αυτό που ζητάω” κι έχοντας όλα τα στερεότυπα – ασπίδα σου, αναζητάς ανοιχτές καρδιές, με την κλειστή δική σου.
Και δεν αρκεί αυτό ως εμπόδιο, θέτεις και “ρηχές” προϋποθέσεις, τύπου: κυβικά αυτοκινήτου, υπόλοιπο τραπεζικού λογαριασμού, μετρήσεις σώματος και επίπεδο εκγύμνασης γλουτών.
Σε απλά ελληνικά: με κλειστή καρδιά κι ορθάνοιχτο μυαλό, ψάχνεις το αληθινό.
Ok…

Αν νομίζεις πως χωρίς να ρισκάρεις, θα κερδίσεις το όνειρο, μάλλον αυταπατάσαι.
Αν νομίζεις πως με το κομπιουτεράκι και τη μεζούρα, θα πιάσεις στα χέρια σου την ευτυχία, μάλλον πλανάσαι.
Αν νομίζεις ότι πλατσουρίζοντας στα ρηχά, θα βρεις βυθούς, μάλλον γελιέσαι.
Πώς να βρεις το αληθινό, αν δεν είσαι αληθινός; Πώς να δεις μια καρδιά ανοιχτή -μ’ όλα τα φώτα και τα σκοτάδια της- με την τυλιγμένη σε συρματοπλέγματα, δική σου; Πώς να ανακαλύψεις ένα διαμάντι, καθισμένος αναπαυτικά στο θρόνο σου;

Ψάχνεις τον αληθινό έρωτα, λες. Ψάχνεις τη μεγάλη αγάπη, δηλώνεις. Ψάχνεις μια σχέση ζωής, διατείνεσαι.
Άνοιξε την καρδιά σου στον έρωτα κι ίσως φανεί ο έρωτας.
Άφησε την ψυχή σου ν’ αγαπήσει κι ίσως εμφανιστεί η αγάπη.
Ρίσκαρε να αφεθείς να ζήσεις κι ίσως βρεις το άλλο σου μισό (ολόκληρο), που θα σε κάνει ευτυχισμένο.

Γιατί πίσω από συρματοπλέγματα, δεν αγαπήθηκε κανείς.
Γιατί με μια φοβισμένη ψυχή, δεν αφέθηκε κανείς.
Γιατί το φως που αναζητάς, προϋποθέτει να διαβείς σκοτάδια.
Γιατί όσο πλατσουρίζεις στα ρηχά, δεν θα βρεις βυθούς.
Κική Γιοβανοπούλου