Κι ίσως δεν υπάρχει πιο σκληρή λέξη απ’ το “ποτέ”. Ίσως είναι αυτό το τετελεσμένο, αυτό το απόλυτο της μη ύπαρξης μιας δεύτερης ευκαιρίας ή έστω… μιας ακόμη στιγμής, που κάνουν αυτή τη λέξη τόσο σκοτεινή και τρομαχτική.
“Ποτέ”, μια λέξη που πονάει όταν συνδυάζεται με έναν άνθρωπο, μια αγκαλιά, μια λέξη. Γιατί αν είχες κάποιον που έφυγε απ’ τα χέρια σου και πέταξε ψηλά, καταλαβαίνεις πόσο καρφί στην καρδιά μπορεί να γίνει αυτή η λέξη.
Και δυστυχώς, όλοι έχουμε…

Όλοι έχουμε στον ουρανό κάποιον που μας λείπει. Όλοι έχουμε χάσει από δίπλα μας κάποιον απ’ τους πιο σημαντικούς μας. Όλοι έχουμε βιώσει την απώλεια κάποιου απ’ τους πιο αναντικατάστατούς μας.
Όλοι κάποια στιγμή κοιτάμε ψηλά και ψάχνουμε μια απάντηση, μια λέξη, μια αγκαλιά. Όλοι έχουμε καταπιεί αμέτρητα πονεμένα “γιατί”, που παρέμειναν αναπάντητα.
Κι είναι κι αυτά τα “αν”… αν είχαμε λίγο χρόνο ακόμη, αν τα πράγματα είχαν γίνει αλλιώς… που βασανίζουν μυαλό και ψυχή.

Κύκλοι λένε είναι η ζωή. Κύκλοι που ανοίγουν και πρέπει να κλείσουν. Μα πόσο εύκολο να αποδεχτείς πως αρκεί μόνο μια στιγμή για ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας σου για πάντα; Γιατί όταν κάποιος δικός σου πάψει να αναπνέει δίπλα σου, αμέσως μετά απ’ αυτό το δευτερόλεπτο, τίποτα δεν μένει το ίδιο. Όλα αλλάζουν. Οι καταστάσεις, η ζωή, η ψυχή σου… κυρίως αυτή. Αυτή που καλείται να πορευτεί με τον σταυρό της απώλειας στην πλάτη. Γιατί το να συνεχίσει να πορεύεται είναι μονόδρομος. Όσο κι αν πονάς. Όσο κι αν πιστεύεις πως δεν μπορείς να συνεχίσεις.

Δεν είναι εύκολο. Ποτέ δεν είναι εύκολο ν’ αποδεχτείς το φευγιό και να τ’ αντέξεις. Ποτέ δεν είναι εύκολο να το συνειδητοποιήσεις και να το παλέψεις. Γιατί αν σου φύγει κάποιος που κατείχε ένα κομμάτι της καρδιάς σου, φεύγοντας, το παίρνει μαζί. Παίρνει μαζί κομμάτι απ’ την χαρά, κομμάτι απ’ την ανεμελιά, κομμάτι απ’ την ηρεμία, κομμάτι απ’ την ψυχή σου. Ποτέ δεν σ’ αφήνει ίδιο. Κι αυτό πονάει. Το ξέρεις και το ξέρω. Όσοι το έχουμε ζήσει, το γνωρίζουμε καλά.

Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, λένε. Μα μπορεί ο χρόνος ν’ απαλύνει τις πληγές, αλλά δεν τις εξαφανίζει. Το κενό μέσα σου θα συνεχίσει να υπάρχει όσα χρόνια κι αν περάσουν. Και πάντα θα υπάρχουν στιγμές, που σα σουβλιά θα σε τρυπάει και θα σε γονατίζει η απουσία, σε ανύποπτες ίσως στιγμές. Γιατί αρκεί ένα τραγούδι, μια φωτογραφία, μια φράση. Αρκούν να σου θυμίσουν και να κάνουν πάλι την πληγή μέσα σου να ματώσει.

Κι ίσως δεν υπάρχει πιο σκληρή λέξη απ’ το “ποτέ”. Ίσως είναι αυτό το τετελεσμένο, αυτό το απόλυτο της μη ύπαρξης μιας δεύτερης ευκαιρίας ή έστω… μιας ακόμη στιγμής, που κάνουν αυτή τη λέξη τόσο σκοτεινή και τρομαχτική.
Μα μέσα σ’ αυτό το “ποτέ”, υπάρχει και κάτι που επιμένει να υπάρχει. Είναι η μνήμη όσων μοιράστηκες, η μνήμη των γέλιων, των στιγμών, των αγκαλιών, που όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένει πεισματικά εκεί, να γαληνεύει τον πόνο, να ηρεμεί τη φουρτούνα. Γιατί εκείνοι που έφυγαν από δίπλα σου, δεν έφυγαν ποτέ από μέσα σου κι ίσως αυτό είναι το μόνο καταφύγιο που μπορείς να “προστατεύσεις” την ψυχή σου, μέχρι να κοπάσει η μπόρα.
Γιατί αν κάτι δεν γνωρίζει το “ποτέ”, είναι η αγάπη.
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, διάβασε κι αυτά👇👇👇