Είναι μάλλον κάπου εκεί στην εφηβεία, που με το αυστηρό επικριτικό μάτι του “επαναστάτη δικαστή”, μετράς (με τα δικά σου μέτρα και σταθμά), τον άνθρωπο που μέχρι πρότινος είχες ως πιο δυνατό, σταθερό, ανθεκτικό, ασφαλές σημείο. Τη μαμά σου!
Είναι μάλλον κάπου εκεί που αρχίζεις να βλέπεις (;) τα λάθη, τις ατέλειες, τις παραλείψεις. Εκεί που βλέπεις (;) τις αδυναμίες, τις αστοχίες, τις ανεπάρκειες.
Εκεί που αποφασίζεις πως… “εγώ δεν θα γίνω σαν εσένα!”.

Και περνά η φάση της επανάστασης. Κι έρχεται η φάση που αρχίζεις να παίρνεις λίγο πιο σοβαρές αποφάσεις.
Για τις σπουδές, τη δουλειά, τις σχέσεις, το μέλλον σου.
Εκεί που αρχίζεις να πατάς λίγο πιο σταθερά στα πόδια σου και κάπου κρυφά μέσα σου πανηγυρίζεις, γιατί… ναι, τα κατάφερες! Έγινες αλλιώς!
Δεν έκανες τα ίδια λάθη, τις ίδιες κακές επιλογές. Δεν βάλτωσες, δεν παραιτήθηκες.
Εσύ βελτιώνεσαι, προοδεύεις. Εσύ ανεβαίνεις…

Κι έρχεται η στιγμή που φτιάχνεις το δικό σου σπίτι.
Κι εκεί ακόμη μπορεί να λες: εγώ θα έχω πρόγραμμα, εγώ δεν θα πέσω στην ίδια λούπα, εγώ δεν θα με παρατήσω.
Μπορεί να λες: εγώ θα προλαβαίνω τα πάντα, εγώ θα παραμείνω πρώτα γυναίκα και μετά σύζυγος-νοικοκυρά-μαμά.
Μέχρι που γίνεσαι μαμά…

Κι εδώ αρχίζεις να αμφισβητείς κάθε τι “πατροπαράδοτο”.
Αφήνεις στην άκρη την “πείρα των προηγούμενων γενιών”, σνομπάρεις “ήθη κι έθιμα” κι ακολουθείς τα “νέα δεδομένα”.
Κι ορκίζεσαι στις… καινούριες δεκάποντες γόβες σου, πως κανένα “άρτι αφιχθέν ανθρωπάκι”, δεν θα είναι αρκετό για να ξεχάσεις τον εαυτό σου.
Παραδοσιακές συνταγές; Μπα!
Παραδοσιακά γιατροσόφια; Όχι!
Παραδοσιακή… μαμά; Με τίποτα!

Θυμάσαι εκείνες τις χοντρές, άγαρμπες κουβέρτες που σε τσιμπούσαν; (Μην κάνεις πως δεν θυμάσαι! Όλοι είχαμε κι από μία στα μικράτα μας!).
Ε, έτσι ακριβώς νιώθεις την αίσθηση πως έγινες “ίδια η μάνα σου”!
Σε ζεσταίνει μεν, σ’ ενοχλεί δε.
Γιατί εσύ μπορείς καλύτερα!
Εσύ μπορείς περισσότερα!
Εσύ μπορείς… μέχρι που κάποια στιγμή όντως μεγαλώνεις…

Γιατί έρχεται η στιγμή που κοιτάς τον καθρέφτη και συνειδητοποιείς πως ολοένα και τη θυμίζεις περισσότερο…
Ακόμη κι αν σε τίποτα δεν της μοιάζεις, κάτι στο βλέμμα, κάτι στο χαμόγελο είναι δικά της.
Σ’ ακούς να λες τις ίδιες εκφράσεις κι όταν το συνειδητοποιείς, χαμογελάς στον εαυτό σου.
Αρχίζεις να αναζητάς τις μυρωδιές και τις γεύσεις της στα φαγητά σου.
Κι εκείνο το γιατροσόφι για το κρύωμα… κάτι έκανε τελικά…

Και το “ίδια η μάνα σου είσαι”, που σου λέει καμιά φορά ο άντρας σου γελώντας, δεν σ’ ενοχλεί πια!
Ναι, της μοιάζεις. Παραπάνω ίσως απ’ όσο περίμενες. Παραπάνω ίσως απ’ όσο νόμιζες πως θ’ άντεχες!
Της μοιάζεις. Το αποτύπωμά της βρίσκεται μέσα σου, όσο κι αν για χρόνια πάλευες να το καλύψεις.
Κι είναι ήρεμη η συνειδητοποίηση, γιατί μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως, όχι… δεν τα έκανε όλα λάθος όπως νόμιζες!

Και λες: μακάρι να μπορέσω ν’ αγαπήσω όπως εκείνη, να χαϊδεύω όπως εκείνη, να συγχωρώ όπως εκείνη.
Μακάρι να μπορώ ν’ αντέχω όσο εκείνη, να παλεύω όσο εκείνη, να τολμάω να προσφέρω όσο εκείνη.
Έρχεται η στιγμή που λες: ναι, τελικά έγινα η μάνα μου!
Και το καλύτερο όλων; Το καμαρώνεις κιόλας!
Γιατί τελικά, δεν ενηλικιώνεσαι όταν φεύγεις από τη μάνα σου.
Ενηλικιώνεσαι όταν αρχίζεις να την καταλαβαίνεις.
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇