Στα παλιά τα χρόνια (τα δικά μου), τα πράγματα ήταν απλά: Κορίτσι γνώριζε αγόρι, υπήρχε αμοιβαία έλξη, χημεία, ενδιαφέρον… έβγαιναν 1-2 ραντεβού κι όταν έπεφτε το πρώτο φιλί, εγένετο… “σχέση”.
Μια σχέση μέσα στην οποία γνωρίζονταν, συνδέονταν, ταίριαζαν και ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Και μετά ήρθε η εξέλιξις…

Τώρα για να κάνεις “σχέση”, πρέπει να περάσουν χρόνια και καιροί!
Να ζήσετε ραντεβού, εκδρομές, κοινές διακοπές και κρεβάτια (πολλά κρεβάτια!), για να σιγουρευτείτε ότι ταιριάζετε σε όλα πριν ξεστομίσετε την λέξη “σχέση” (κι ακόμη και τότε, παίζεται).
Θαρρείς κι η λέξη “σχέση” ισοδυναμεί με τους “παλιούς” αρραβώνες, που μαζευόταν ολόκληρο το σόι στο πατρικό σαλόνι για ανταλλαγή ευχών, λέλουδων, υποσχέσεων αιώνιας αγάπης και δαχτυλιδιών, μπροστά στο αυστηρό μάτι του μπαμπά και το δακρυσμένο από συγκίνηση της μαμάς. Θαρρείς κι η λέξη “σχέση” ισοδυναμεί με υπογραφή συμβολαίου, με όρκους αίματος και δυσβάσταχτες ρήτρες.

Και κάπως έτσι… κάπου εκεί μέσα στην εξέλιξή μας ως κοινωνία (δεν θα πω ως είδος, θα ήταν ψέματα), έγινε η “σχέση” – ταμπέλα.
Και φοβόμαστε μη και τη βάλουμε στην πρόσοψη και μας χαλάσει τη βιτρίνα.
Έγινε η λέξη “σχέση” – χειροβομβίδα χωρίς περόνη.
Και φοβόμαστε να την αγγίξουμε μη και εκραγεί και καταστραφεί η ζωή μας!

Δεν έχουμε σχέση – βγαίνουμε.
Δεν έχουμε σχέση – το πάμε χαλαρά.
Δεν έχουμε σχέση – είμαστε σε situationship (WTF!!!).
Δεν έχουμε σχέση – ας μη βάλουμε ταμπέλες.
Ε ναι… τι ταμπέλες τώρα; Τι είμαστε; Τίποτις οπισθοδρομικοί;

Δηλαδή: βγαίνετε μαζί, κοιμάστε μαζί, ξυπνάτε μαζί, βλέπετε ταινίες μαζί, πηγαίνετε εκδρομές μαζί, κάνετε διακοπές μαζί, ανταλλάσσετε μηνύματα τη μισή μέρα, αλλά δεν έχετε σχέση. Μάλιστα…
Και σ’ όλο αυτό το… πώς να το πω; μην το πω “σχέση” και σε σοκάρω… υπάρχουν συναισθήματα; υπάρχει αποκλειστικότητα; υπάρχει δέσιμο;
Γιατί, αν ναι, πες μου λίγο σε τι διαφέρει από μια “σχέση”.
Γιατί έχω λίγο μπερδευτεί! Γιατί στο χωριό μου, αυτό λεγόταν σχέση, κατάλαβες;

Με τη λιγοστή αντιληπτική μου ικανότητα, αν δεν υπάρχουν όλα αυτά, καταλαβαίνω… μεγάλοι άνθρωποι είμαστε και ποια είμαι εγώ να κρίνω τις επιλογές των άλλων;
Αν συναινείτε κι οι δυο στην ύπαρξη μιας επαφής που δεν νιώθετε, δεν απαιτείτε, δεν ζηλεύετε, δεν δένεστε κι απλά ζείτε και περνάτε καλά, με γεια σας και χαρά σας.
Αν όμως μέσα σ’ όλο αυτό υπάρχουν ψήγματα αισθημάτων, ζήλιας, διεκδίκησης, σε ποιο σημείο ακριβώς μπλοκάρει η γλωσσίτσα να πείτε “είμαστε μαζί”;
Ποιον και γιατί εξυπηρετεί να βαφτίζουμε με οποιοδήποτε άλλο όνομα μια σχέση, απλά και μόνο για να μην την πούμε σχέση;

Είναι ο φόβος της δέσμευσης; – Δεν θέλω να σε σοκάρω, αν ζεις μέσα σε τέτοια συνθήκη, είσαι ήδη δεσμευμένος.
Είναι η αίσθηση πως είσαι πιο ελεύθερος; – Αν υπάρχουν όλα τα προαναφερθέντα, δεν θέλω να σε πληγώσω, αλλά δεν είσαι.
Είναι που έτσι νιώθεις πιο ασφαλής; – Απέναντι σε ποιον; Στον άλλον ή μέσα σου; (γιατί αν μέσα σου, μάλλον θα πρέπει να το κοιτάξεις).

Εκτός αν θες ν’ απολαμβάνεις τα προνόμια μιας σχέσης (επαφή, επικοινωνία, σ3ξ, διασκέδαση) και θαρρείς πως αν δεν τις δώσεις όνομα, μπορείς να “ξεφύγεις” πιο εύκολα, να κρατάς τους “ορίζοντές” σου πιο ανοιχτούς και μπορείς ανά πάσα στιγμή να την κάνεις χωρίς εξηγήσεις.
Και θεμιτό κι αυτό, εφόσον όμως έχεις ενημερώσει και τον απέναντι!

Δεν κρίνω τις επιλογές των ανθρώπων, ούτε λέω πως τα πράγματα παλιότερα ήταν καλύτερα.
Αυτό που λέω είναι πως παρατηρώντας την σημερινή κατάσταση, στο κομμάτι των “ταμπελών” που οι περισσότεροι τρέμουν να βάλουν, έχουμε γεμίσει φοβισμένους ανθρώπους.
Θαρρείς κι αν δεθείς και δεν πάει καλά, θα τελειώσει η ζωή σου.
Ή θαρρείς κι αν δεν το ονομάσεις σχέση θα δεθείς λιγότερο.
Οξύμωρο δεν είναι να θέλουμε κάτι και να φοβόμαστε να το πούμε με τ’ όνομά του;

Και κάπου εκεί νιώθω πως έγινε η σχέση στο μυαλό μας ναρκοπέδιο.
Και κάπου εκεί νιώθω πως γίναμε λιγότερο αυθόρμητοι κι αληθινοί, μη και μας παρεξηγήσουν.
Και κάπου εκεί νιώθω πως έχουμε κάνει τον έρωτα, το πιο όμορφο συναίσθημα, στρατηγική διαπραγμάτευση.
Και κάποιοι ίσως το λέτε “εξέλιξις”. Κάποιοι άλλοι το λέμε απλά… λυπηρό!
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇