Ξέρω… σ’ έχουν πληγώσει, σ’ έχουν προδώσει, σ’ έχουν πονέσει.
Ξέρω… έχεις ζητήσει βοήθεια και πήρες απουσίες. Έχεις ζητήσει αγάπη και πήρες απομάκρυνση. Έχεις ζητήσει αγκαλιά και πήρες υποκρισία.
Ξέρω… έδωσες απ’ το είναι σου και γι’ αντάλλαγμα πήρες αχαριστία. Έδωσες απ’ το φως σου και γι’ αντάλλαγμα πήρες σκοτάδια. Έδωσες απ’ την καρδιά σου και γι’ αντάλλαγμα πήρες υποκρισία.

Ξέρω… όλοι ξέρουμε. Όλοι ζήσαμε πράγματα κι αντιμετωπίσαμε καταστάσεις που μας έκαναν να νιώσουμε τόση απογοήτευση, που το να χάσουμε την πίστη μας στους ανθρώπους φάνταζε μονόδρομος.
Γιατί όταν η προδοσία κι ο πόνος, έρχονται από κάποιους που θεωρούσαμε δικούς μας, πονάει διπλά. Και το χειρότερο όλων είναι, πως συνήθως απ’ αυτούς έρχονται…
Ξέρω κι από σκοτάδια κι από πόνο. Μα ξέρω και κάτι άλλο… πως δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη μας στους ανθρώπους, γιατί αυτό είναι το μόνο που μας έχει απομείνει!

Ίσως το λογικό και το πιο εύκολο (;) θα ήταν να κλείσεις πόρτες και παράθυρα της καρδιάς και να αποδεχτείς πως θα πορεύεσαι μόνος.
Να συνδυάσεις στο μυαλό σου την επαφή και το συναίσθημα, με πόνο και να τα αποκλείσεις.
Να κόψεις γέφυρες με την ελπίδα και το όνειρο και να συνεχίσεις προσγειωμένος στην πεζή πραγματικότητα.
Γιατί έτσι είναι πιο ασφαλές. Είναι όμως;

Κανόνας, λες, το ψεύτικο, το υποκριτικό, το ανήθικο.
Κανόνας το ιδιοτελές, το βολικό, το βρώμικο.
Κι είναι μεγάλος ο πειρασμός να γίνεις ένα μ’ αυτό που λες κανόνα, να γίνεις κόπια του συνόλου, έτσι θαρρείς θα προστατευτείς.
Μα πες μου αλήθεια, πιστεύεις πως έτσι θα “σωθείς”; Κι αν “σωθείς” τελικά, έτσι θα ζεις ή απλά θα επιβιώνεις;

Κι ίσως είναι λογικό να νιώθεις πως δεν μπορείς πια να εμπιστευτείς, πως δεν μπορείς πια να βασιστείς σε κανέναν.
Να νιώθεις πως δεν μπορείς να ξεχάσεις τα χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη όταν δεν τα άξιζες, τα ψεύτικα χαμόγελα που συνοδεύονταν από λόγια πίσω απ’ την πλάτη.
Είναι λογικό να σε πνίγει η αδικία κι είναι κι αυτές οι πληγές, που όταν αλλάζει ο καιρός πονούν ακόμη… μα πες μου αλήθεια, τι μένει αν κλειδωθείς στα κουτάκια του μυαλού σου; Τι μένει αν σκοτώσεις κάθε ελπίδα μέσα στην ψυχή σου;

Μπορεί να νιώθεις πως δεν αξίζει πια ν’ ανοίξεις την καρδιά σου, πως είναι μεγάλο ρίσκο η εμπιστοσύνη και πως κάθε χαμόγελο κρύβει υποκρισία.
Μα σκέψου… αν είσαι εσύ ένας άνθρωπος που έχει σταθεί δίπλα σε κάποιον άνευ όρων, που άκουσες χωρίς να κρίνεις, που αγάπησες χωρίς αντάλλαγμα… γίνεται να είσαι ο μόνος;
Σίγουρα υπάρχει κι άλλος που νιώθει όπως εσύ, που έχει να δώσει, μα το κρύβει από φόβο. Που έχει φως και το χαντακώνει βαθιά του μην του το κλέψουν.
Και μόνο γι’ αυτόν τον ένα άνθρωπο, ίσως αξίζει να ρισκάρεις…

Μην αφήνεις όσα σου έκαναν να γίνουν φυλακή σου!
Κάντα μαθήματα και βρες το θάρρος να πας παρακάτω!
Κι ίσως σου ακούγονται ρομαντικά ή λίγο ουτοπικά όλα αυτά, αλλά πραγματικά τι άλλο έχουμε εκτός απ’ το ο ένας τον άλλον;
Γι’ αυτό σου λέω… μην χάνεις την πίστη σου στους ανθρώπους, είναι ό,τι μας έχει απομείνει…
Κική Γιοβανοπούλου