Ό,τι φοβήθηκες να ζήσεις, έγινε αναστεναγμός.
Έγινε βραδινοί άηχοι διάλογοι με το ταβάνι.
Έγινε πόνος στο στομάχι και κόμπος στο λαιμό.
Έγινε ανελέητο σφυροκόπημα από “αν” στο κεφάλι σου.
Έγινε ύπουλος πόλεμος από “δεν γίνεται” και “δεν πρέπει” στην ψυχή σου.

Ό,τι φοβήθηκες να ζήσεις, έγινε θλίψη.
Έγινε μελαγχολικά μάτια και σφαλιστά χείλη.
Έγινε άνανδρη επίθεση του μυαλού στην καρδιά, με μόνο ηττημένο εσένα.
Έγινε αποτυχημένες απόπειρες για αντικατάσταση, που κατέληγαν πάντα στο ίδιο σημείο.
Έγινε λούπα, απ’ την οποία παλεύεις με νύχια και δόντια για να βγεις…

Έλα… έλα και κάνε ψίθυρους στ’ αυτί μου, τις σκέψεις που σου βασανίζουν το μυαλό.
Έλα και γίνε αγκαλιά, χάδι και φιλί στο μέτωπο.
Έλα και γίνε πυξίδα και σταθερά μου.
Έλα και μη ρωτάς αν μπορώ, ρώτα μόνο αν θέλω. Γιατί όλα τα θέλω μου για σένα τα μπορώ.
Έλα, να γίνω τρικυμία και λιμάνι της ψυχής σου.
Έλα, να γίνω βράχος και ήλιος της ύπαρξής σου.

Μια ευκαιρία θέλει η καρδιά, για να σου αποδείξει πως αν θέλει σκοτώνει κάθε φόβο, κάθε αμφιβολία.
Έλα…
ας μη γίνουμε δύο ακόμη απ’ αυτούς που δεν τόλμησαν να ζήσουν το μαζί!
απ’ αυτούς που βάφτισαν το απόλυτο, απωθημένο από φόβο.
Έλα!
Κική Γιοβανοπούλου