Δεν έσπασα. Ράγισα. Λύγισα. Αλλά δεν έσπασα. Στάθηκα και πολέμησα θηρία που νόμιζαν πως στη θέα τους θα τραπώ σε φυγή. Δεν παραιτήθηκα κι ας ήξερα απ’ την αρχή πως ήταν στημένο το παιχνίδι. Κι ας γνώριζα πως είχαν ύπουλα ροκανίσει τα πόδια της καρέκλας μου. Κράτησα το βλέμμα μπροστά και δεν δείλιασα σε κανένα εμπόδιο. Κράτησα το βλέμμα μπροστά, μα δεν ξεχνούσα πού και πού να το σηκώνω ψηλά, στον ουρανό, στο φως.

Δεν έσπασα. Ράγισα. Λύγισα. Αλλά δεν έσπασα. Απέδειξα περίτρανα πως είμαι δυνατή, πως μπορώ, πως τα καταφέρνω. Λαβωμένη, μα όρθια. Τσακισμένη, μα ολόκληρη. Κανένα τείχος δεν με σταμάτησε, καμιά δυσκολία δεν με απέτρεψε. Δεν ήταν που ήμουν ατρόμητη, ούτε που ένιωθα ανίκητη. Ήταν που πίστευα πως το μπροστά είναι μονόδρομος και πως καθόλου δεν μου πάει η παραίτηση.

Μα ήρθε η στιγμή που μια ζεστασιά γέμισε την ψυχή μου, η ελπίδα που χρόνια τώρα κρατούσα, σαν φλόγα που τρεμόπαιζε μέσα μου, θέριεψε. Και χαμογέλασα. Μου χαμογέλασα. Κι ίσως για πρώτη φορά, μετά από αιώνες, ένιωσα πως είναι εντάξει ν’ αφεθώ, πως είναι εντάξει να απομακρύνω τα χέρια μου απ’ το τιμόνι, έστω για λίγο. Πως δεν είναι έγκλημα να ζητήσω βοήθεια για κάτι, έστω μικρό. Πως δεν είναι αμαρτία να πω “δεν μπορώ”, “κουράστηκα”. Πως δεν χρειάζεται να προσπαθώ αδιάκοπα ν’ αποδείξω την αξία μου με το να επιμένω πως δεν χρειάζομαι τίποτα, με το να μην αποδέχομαι να με φροντίσουν κι εμένα λίγο.

Κι ίσως τελικά αυτό να είναι το πρώτο δείγμα πως έχω αρχίσει να νιώθω ασφαλής μέσα μου και γύρω μου. Το να πάψω να ζω ασταμάτητα στην άμυνα, ετοιμοπόλεμη, θωρακισμένη σε πανοπλία. Το να πάψω διαρκώς να παλεύω και ν’ αρχίσω επιτέλους να ζω.
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇