Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος. Ίσως ποτέ δεν ήμουν. Ίσως έτσι γεννήθηκα, απόμακρη, επιφυλακτική και με μια μόνιμη δυσπιστία στα μεγάλα λόγια που εύκολα λέγονται. Μα ίσως και να έγινα έτσι μετά… μετά απ’ όλες τις σφαλιάρες που μου έδωσε η ζωή, μετά από όλες τις στυγνές προδοσίες που μου χάρισαν κάποιοι πισώπλατα. Ίσως να φταίει η φύση μου, μα ίσως και να φταίνε κι οι Ιούδες που βρέθηκαν στο δρόμο μου κι εύκολα με πούλησαν για τριάντα αργύρια, αφού πρώτα έκλεψαν κομμάτια της ψυχής μου.

Ίσως πάντα ήμουν έτσι. Ίσως έτσι γεννήθηκα. Μα ίσως και να έγινα έτσι μεγαλώνοντας. Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι πώς ήμουν παλιά, στα χρόνια της αθωότητας. Τότε που το “σ’ αγαπώ” σήμαινε “σ’ αγαπώ”. Τότε που το “ναι”, ήταν “ναι” και το “όχι” ήταν “όχι”. Τότε που το “είμαι δίπλα σου” ήταν πράξη κι όχι φράση. Μοιάζει τόσο μακρινή ανάμνηση μέσα μου…

Είδα το ψέμα να γίνεται δεύτερη φύση κι την κοροϊδία παράσημο. Είδα την προδοσία να γίνεται καύχημα και την αχαριστία, τρόπο εξέλιξης. Είδα όρκους κι υποσχέσεις εύκολα να καταπατούνται και προσωπεία ν’ αλλάζουν με ανεξέλεγκτη ταχύτητα.
Είδα πολλά κι επέλεξα ν’ αποσυρθώ, να διαλέξω τη μοναξιά και να μην χάνομαι σε “ίσως”, “μπορεί”, και “θα”, που δεν είχαν ποτέ σκοπό να γίνουν πράξη. Επέλεξα την ασφάλεια, απ’ τη φθορά της καρδιάς μου κι ήταν συνειδητό, γνωρίζοντας πως έτσι χάνω τη μαγεία -την όποια μαγεία.

Ίσως σου μοιάζω σκληρή, απόμακρη, μα μια μεγάλη αλήθεια είναι πως δεν είναι ότι δεν νιώθω, αλλά ότι νιώθω πολλά. Δεν είναι πως δεν έχω μέσα μου να δώσω, αλλά ότι φοβάμαι να ξαναδώσω εκεί που ίσως πάλι δεν εκτιμηθεί.
Μπορεί να μην καταλαβαίνεις και να σου είναι αδύνατον να με νιώσεις κι αλήθεια δεν θα προσπαθήσω να σε πείσω, ούτε θα προσπαθήσω να σε κάνω να καταλάβεις. Γιατί πια κουράστηκα και γι’ αυτό ύψωσα τείχη, γιατί πια απογοητεύτηκα, γι’ αυτό κατέβασα ρολά.

Και μένω εδώ, όχι για να κρυφτώ, αλλά για να προστατεύσω ό,τι έχει μείνει καθαρό μέσα μου. Κρατώ μια καρδιά δυνατή, που δεν μοιράζεται άκριτα, μα περιμένει αυτόν που πίσω απ’ τις σκιές, θα καταφέρει και θ’ αντέξει να δει την αλήθεια της.
Κάποιον που να το αξίζει…
Κική Γιοβανοπούλου