Άπειροι δρόμοι, μα όλοι οδηγούν σε αδιέξοδο. Άπειρες σκέψεις, μα όλες τελειώνουν μ’ ένα “αδύνατον”. Κι είναι το μυαλό άκαμπτος δικαστής, που ανελέητα δικάζει και καταδικάζει κι η ετυμηγορία πάντα η ίδια: “Τελειωμένη εξ αρχής υπόθεση”…
Αδιάφορα τα “θέλω” σου, ανούσια τα “νιώθω” σου. Μόνα επιτρεπτά πειστήρια, τα “μη” και τα “δεν”, ακλόνητοι κι απαράβατοι νόμοι του μυαλού. Καμία έφεση δεν γίνεται δεκτή.
Κι εκεί, μέσα στην ψυχρή σιωπή της λογικής, εισβάλλει η καρδιά, που δεν κρατά στα χέρια αποδείξεις και πειστήρια, φέρνει μαζί της μόνο μνήμες κι εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα.
Φέρνει ζεστές αγκαλιές και τρυφερά φιλιά, χέρια σφιχτά μπλεγμένα κι απαλά χάδια στο λαιμό.
Δεν κρατά προστατευτικά και δικλείδες ασφαλείας. Δεν έχει δεδομένα και διασφαλίσεις. Δεν έχει απαντήσεις σε ανασφάλειες κι αβεβαιότητες.
Μια λέξη μόνο ψιθυρίζει σε κάθε δειλή ερώτηση: “Ζήστο!”.
Κική Γιοβανοπούλου
Απάντηση