Δεν χρειάζομαι υποδείξεις για το πώς να ζήσω, ούτε κριτική στην πορεία μου.
Δεν χρειάζομαι συμβουλάτορες για τις επιλογές μου, ούτε ανθρώπους να μου κουνάνε το δάχτυλο στα λάθη μου…
Έμαθα από νωρίς, πως οι μάχες που καλείσαι να δώσεις, είναι μοναχικά ταξίδια.
Έμαθα από νωρίς πως στους γολγοθάδες, κανείς δεν στέκεται στο πλάι σου να μοιραστεί το βάρος του σταυρού σου.
Πως κανείς δεν απλώνει το χέρι για να δώσει, παρά μόνο για να πάρει…

Κι έρχεσαι εσύ να με κρίνεις, καθισμένος στον ψηλό θρόνο που σου χάρισαν.
Να κρίνεις τα λάθη μου, εσύ, το καλοξυσμένο, αχρησιμοποίητο μολύβι.
Να κρίνεις τις παγίδες που έπεσα, εσύ, που βάδισες μόνο σε ασφαλτοστρωμένα, από άλλους προδιαγεγραμμένα μονοπάτια.
Να μου μιλήσεις για τις ανηφόρες που ανέβηκα, εσύ, που έμαθες να βαδίζεις μόνο σε ευθείες.
Έρχεσαι εσύ να με κρίνεις, να με δικάσεις και να με καταδικάσεις για τα λάθη μου.
Μα πες μου αλήθεια… σε ποια σκοτάδια περπάτησες για να μου λες προς τα πού είναι το φως;

Έκανα λάθη, ναι…
Έκανα λάθη, πολλά, μα ήταν ολόδικά μου κι αυτά και οι συνέπειές τους.
Σε ποιον όμως να εξηγήσω και γιατί;
Σε ποιον ν’ απολογηθώ και για ποιο λόγο;
Δεν χρωστώ σε κανέναν εξηγήσεις για τα λάθη μου, τα ξόφλησα όλα τοις μετρητοίς…
Κική Γιοβανοπούλου