Υπάρχουν κι αυτοί που έχουν μάθει μόνοι.
Αυτοί που επέλεξαν (ή η ζωή τους υποχρέωσε) να καταφέρνουν να πορεύονται μοναχικά.
Υπάρχουν κι αυτοί που δεν χρειάζονται να “γαντζωθούν” για να μπορούν, γιατί μπορούν έτσι κι αλλιώς.
Αυτοί που ξενύχτησαν μέσα σε μοναχικά βράδια, μα η μοναξιά δεν τους κατάπιε, τους δυνάμωσε.
Αυτοί που δεν βλέπουν το “μόνος” σαν εχθρό, μα κατάφεραν και το έκαναν φίλο.

Δεν είναι που δεν θέλουν συντροφιά, δεν είναι που δεν εκτιμούν την αξία του “μαζί”, είναι που δεν το χρειάζονται, το επιλέγουν, κι αυτό, από μόνο του κάνει τη διαφορά.
Είναι που δεν αγαπούν τα ημίμετρα κι απ’ το λίγο, προτιμούν το καθόλου.
Είναι που παλεύουν για το “όλα”, μα αν δεν μπορούν να το έχουν, αντέχουν μ’ ευκολία το “τίποτα”.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν επιβιώσει απ’ το πιο δύσκολο: άντεξαν τον εαυτό τους στο σκοτάδι, τον γνώρισαν, τον δίκασαν, τον καταδίκασαν και μετά τον απελευθέρωσαν με όρους.
Όρους όπως “αμοιβαίο”, “αληθινό”, “ουσιαστικό”.
Και μόνο μ’ αυτούς τους όρους θέλουν να πορευτούν.
Τα “λίγο”, τα “περίπου”, τα “ίσως” δεν τους αγγίζουν, δεν τους συγκινούν.

Κι είσαι κι εσύ που βλέπεις την αγάπη παιχνίδι, που μπλέκεσαι σε σκιές και κρύβεσαι πίσω από “θα δούμε” και “ναι μεν, αλλά”.
Είσαι κι εσύ που νομίζεις πως πετώντας τους λίγα ψίχουλα προσοχής, θα τους κάνεις να τρέξουν από πίσω σου.
Είσαι κι εσύ που νομίζεις πως θα βρουν τις ασάφειές σου, γοητευτικές, πως θα σου επιτρέψουν να τους έχεις δεύτερη επιλογή και θα παλέψουν να γίνουν πρώτη.
Μα πόσο λάθος τα βλέπεις όλα!
Γιατί τα παιχνίδια δεν τους κάνουν να κολλάνε, αλλά να ξενερώνουν, κατάλαβες;

Αν σου αρέσουν τα παιχνίδια, βρες κάποιον που φοβάται να είναι μόνος, που θα σε κρατάει από ανάγκη.
Γιατί αυτός που δεν φοβάται τη μοναξιά, δεν παίζει παιχνίδια για να σε κρατήσει, μένει εκεί για όσο το επιλέγει, για όσο τον καλύπτει το “μαζί”, για όσο το “μαζί” το αισθάνεται αμοιβαίο.
Γιατί μ’ αυτούς που δεν φοβούνται τη μοναξιά, δεν παίζεις. Θα χάνεις κάθε φορά.
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇