Έχω κάτι δυνατά γέλια μέσα μου κρυμμένα για σένα. Έχω και κάτι φωναχτά “σ’ αγαπώ”. Έχω και σφιχτές αγκαλιές που κολλάνε σπασμένα και κάτι “είμαι δίπλα σου”, που δεν τα παίρνει ο αέρας.
Μα μην έρθεις αν θες ησυχία, ο δικός μου έρωτας κάνει φασαρία! Χτυπά κάτω το πόδι σαν κακομαθημένο παιδί, κλείνει ραντεβού σε ακροθαλασσιές με μπύρες στα χέρια κάτι πορτοκαλιά ηλιοβασιλέματα, δυναμώνει τη μουσική στ’ αμάξι, τραγουδάει φάλτσα και δίνει φιλιά στα κόκκινα φανάρια.

Μην έρθεις αν ψάχνεις πρόγραμμα και λογική, περνάει εφηβεία ο δικός μου έρωτας και βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα σ’ έναν κόσμο που σε θέλει μόνιμα σοβαρό και κουστουμαρισμένο. Γιατί έχω μια ψυχή κουρασμένη απ’ τα “πρέπει”, τα προβλήματα και τις υποχρεώσεις, που έχει ανάγκη πού και πού να το σκάει απ’ το παράθυρο της σοβαρότητας, σαν παιδί που φεύγει στα κρυφά απ’ το σπίτι της γιαγιάς για να γλιτώσει το μεσημεριανό ύπνο και τρέχει ανέμελα στους αγρούς ανάμεσα από πολύχρωμα λουλούδια.
Έχει χρώματα κι αρώματα ο δικός μου έρωτας. Έχει απρογραμμάτιστες εκδρομές, ξαφνικές αποδράσεις και ξημερώματα στην αμμουδιά, δίπλα σε μισοσβησμένες φωτιές.

Ο δικός μου έρωτας ζηλεύει και διεκδικεί, χαρίζει κι απαιτεί, δίνει τα όλα του και ζητά τα πάντα σου. Δεν πειθαρχεί, δεν στέκει αμίλητος, ποτέ του δεν κάθεται ήσυχος. Χορεύει και τραγουδάει, χρωματίζει κι αναστατώνει. Κι έχει και κάτι μαγικό, μπορεί να γίνει η σταθερά σου και ταυτόχρονα να σου ταράζει γλυκά τη ζωή. Μπορεί να γίνει το λιμάνι σου και ταυτόχρονα να σε ταξιδεύει.

Έχω κάτι δυνατά γέλια μέσα μου κρυμμένα. Έχω και κάτι φωναχτά “σ’ αγαπώ”. Έχω και σφιχτές αγκαλιές που κολλάνε σπασμένα και κάτι “είμαι δίπλα σου”, που δεν τα παίρνει ο αέρας. Έχω έναν έρωτα φασαριόζο, φτιαγμένο μόνο για σένα…
Κική Γιοβανοπούλου