Και τι περίμενα από σένα αλήθεια, ξέρεις;
Μια κίνηση… μια σου μόνο κίνηση, για να μπορώ να κρατηθώ. Μια πράξη… μια σου μόνο πράξη, για να πάρει ανάσα η καρδιά μου.
Μια κίνηση, μια πράξη που δεν ήρθε ποτέ.
Κι έμεινα να προσκυνάω μόνο λόγια, να τα κρατώ φυλαχτό μέσα μου, αεράκι να φυσάει την ελπίδα μου, να μην την αφήνει να σβήσει.
Κι έμεινα να περιμένω μέρες, μήνες, χρόνια, ζωές.
Έμεινα να περιμένω λόγια να γίνουν πράξεις… μόνο λόγια, καταλαβαίνεις;

Και σ’ έκανα κομμάτι της ψυχής μου, δέρμα στο δέρμα μου, με μια ολόδική σου θέση ρεζερβέ στην καρδιά μου.
Και σου χάρισα όνειρα, σχέδια κι ελπίδες.
Σου χάρισα τον πιο όμορφο εαυτό μου, αυτόν που ελάχιστοι έχουν δει.
Και σου έδωσα απλόχερα το είναι μου.
Δικά σου όλα… γιατί εσύ δεν θα με πρόδιδες, εσύ δεν θα με πουλούσες.
Κι έμεινα να περιμένω λόγια να γίνουν πράξεις… μόνο λόγια, καταλαβαίνεις;

Μα εσύ δεν φταις, δεν έταξες. Δεν φταις, δεν υποσχέθηκες.
Καμιά ευθύνη δεν σου ανήκε, καμιά δεν σου απέδωσα.
Καθαρός και ξεκάθαρος ήσουν, “νιώθω πολλά, όσα ποτέ δεν έχω νιώσει, μα…”. Και σ’ αυτά τα αποσιωπητικά, σ’ αυτές τις τρεις τελίτσες μετά το “μα” σου, ήλπιζα.
Μα ήταν όλο στο μυαλό μου, εγώ το έφτιαξα, εγώ το κατασκεύασα, εγώ το ονειρεύτηκα, εγώ το οραματίστηκα.
Εσύ δεν έφταιγες ψυχή μου, κοιμήσου ήσυχος.

Κι έμεινα να περιμένω μέρες, μήνες, χρόνια, ζωές. Κι έμεινα να περιμένω λόγια να γίνουν πράξεις… μόνο λόγια, καταλαβαίνεις;
Μα κάποτε αποφάσισα ν’ ανοίξω τ’ αυτιά μου στη λογική που με καλούσε απεγνωσμένα πια.
Κουρασμένη, εξουθενωμένη απ’ την αναμονή, είπα να την αφήσω να μιλήσει, να δω τι είχε να μου πει.
Και ξέρεις… είδα τα δίκια της, τα ένιωσα κι ας με πόνεσαν.

Και πια κατάλαβα πως αυτός που όντως σ’ αγαπάει, δεν σ’ αφήνει ελεύθερο, σε κρατά σφιχτά να σ’ έχει μόνο δικό του, γιατί φοβάται μη σε χάσει.
Και πια συνειδητοποίησα πως μ’ αγαπάς ναι, αλλά μ’ αγαπάς βολεμένα, δειλά, και κατέληξα πως δεν θέλω να μ’ αγαπάνε έτσι.
Γιατί μου αξίζει μια αγάπη που να με κρατάει αγκαλιά τις νύχτες και να στέκεται βράχος δίπλα στην ψυχή μου κι όχι μόνο μέσα στο μυαλό μου.
Γιατί μου αξίζει μια αγάπη που να μη φοβάται, να μη δειλιάζει, να μην πισωπατά.
Μου αξίζει μια αγάπη που να τολμά. Ευθεία κι ολοκληρωτικά, χωρίς “μα” και αποσιωπητικά…
Κική Γιοβανοπούλου