Έκανα τόσα βήματα μπροστά, που χάθηκες απ’ το οπτικό μου πεδίο. Έφυγα τόσο μακριά, που σχεδόν ξέχασα και την ύπαρξή σου. Μα ήρθε μια μέρα σαν τη σημερινή, μια πρωταπριλιά, που τόσο σε θύμισε… Γιατί αν έπρεπε μια μέρα να γιορτάζεις, αυτή είναι η σημερινή.

Μάλλον νόμιζες πως με τα ψέματά σου, θα έφτιαχνες μια ζωή ακριβώς όπως την ονειρευόσουν. Μάλλον νόμιζες πως θα μπορούσες με τα ψέματά σου να χειρίζεσαι ανθρώπους σαν μαριονέτες, που θα έπαιζαν μ’ επιτυχία τους ρόλους που είχες ορίσει γι’ αυτούς. Μάλλον νόμιζες πως με τα ψέματά σου θα κατάφερνες να χτίσεις ό,τι θες, όπως το θες και να ζεις σαν βασιλιάς μέσα του. Μάλλον νόμιζες πως με τα ψέματά σου θα κατάφερνες να κάνεις κάθε μέρα γιορτή. Μα κοίτα πού κατέληξες! Να γιορτάζεις πρωταπριλιά, ψεύτη!

Χρόνια σου πολλά λοιπόν! Σου ανήκουν δικαιωματικά οι ευχές αυτή τη μέρα. Για όλα τα όμορφα ψέματα που άντροπα είπες, για όλους τους πλαστούς όρκους που αναίσχυντα έδωσες, για όλες τις ψεύτικες υποσχέσεις που αφιλότιμα έδωσες, για όλα τα ξεψυχισμένα σου “σ’ αγαπώ”.
Χρόνια σου πολλά! Καμία κακία δεν σου κρατώ, τόσος ήσουν και έτσι πορεύτηκες.
Χρόνια σου πολλά! Να είσαι καλά, να κοιμάσαι με την βρώμικη συνείδησή σου και να ξυπνάς με τις συνέπειες των πράξεών σου.

Γιατί ξέρω και ξέρεις κι εσύ τώρα πια, πως παρά τα μεγαλεπήβολα σχέδιά σου, τίποτα δεν κατάφερες! Έπεσε σαν προβολέας η αλήθεια πάνω στα ψέματά σου και γκρέμισε ό,τι νόμιζες πως θα μπορούσες να χτίσεις. Άργησε μα ήρθε η δικαίωση για κάθε μία “μαριονέτα” που νόμιζες πως θα της κινείς τα νήματα. Άργησε, μα αποκαλύφθηκε κάθε μικρό και μεγάλο ψέμα σου. Έπεσε η αυλαία, σχόλασε η παράσταση και κάθε κατεργάρης πήγε στον πάγκο του. Έτσι κι εσύ κατέληξες μόνος σε βαθιά σκοτάδια, εκεί που ανήκεις. Μα σήμερα είναι η μέρα σου! Χρόνια σου πολλά ψεύτη!
Αφιερωμένο εξαιρετικά…
Κική Γιοβανοπούλου