Όποιος δεν την γνωρίζει, την νομίζει απρόσιτη. Σοβαρή και λιγομίλητη, δεν ανοίγεται εύκολα. Στο χαλαρό την λες σνομπ και παγοκολώνα. Ίσως μέχρι να σου χαμογελάσει… Γιατί όταν θα την δεις να χαμογελάει, θα δεις ότι φωτίζονται τα πάντα γύρω της. Λάμπει το βλέμμα της, λάμπει το πρόσωπό της, λάμπει ο κόσμος ολόκληρος όταν χαμογελάει!

Στις συννεφιές της, υψώνει τείχη. Κανείς δεν μπορεί να την πλησιάσει, κανείς δεν μπορεί να την αγγίξει. Μαθημένη να βρίσκει τις δικές τις λύσεις, ανεπηρέαστη απ’ όλα και όλους. Μαθημένη να σηκώνει το σταυρό της, χωρίς να ζητά βοήθεια.

Κι είναι κι εκείνες οι στιγμές που ίσως δεν βλέπει ότι την βλέπουν ή που ίσως δεν την νοιάζει. Εκείνες τις στιγμές που γελάει σαν παιδί, που παιχνιδίζει με τα χρώματα και τις σκιές και ζωγραφίζει ήλιους κι ουράνια τόξα με το βλέμμα της. Και γίνεται εκείνο το χαλαρό τυπάκι που θες για κολλητό σου και που για χάρη του θα έκανες τη μεγαλύτερη τρέλα!

Μα είναι κι εκείνες οι στιγμές αδερφέ, που σε κοιτά μ’ αυτά τα μάτια και σου παγώνει το αίμα! Οι στιγμές που σηκώνει το αριστερό φρύδι και τα χείλη της γίνονται στενά, μια ίσια γραμμή. Οι στιγμές που νιώθεις πως πρέπει να αρχίζεις να κοιτάς διακριτικά γύρω σου για την έξοδο κινδύνου…

Γι’ αυτές κι άλλες τόσες στιγμές δεν χορταίνω να σε κοιτάζω και να σ’ εγκλωβίζω μέσα στα χέρια μου. Γι’ αυτό που είσαι! Για όλα αυτά που είσαι! Και για το φως στο βλέμμα σου και για τα σκοτάδια στις γκρίζες σκέψεις σου. Και για το παιδί που κρύβεις μέσα σου και για τα νύχια που βγάζεις όταν χρειαστεί. Και για το γέλιο σου το παιδικό και για το φρύδι που άμα σηκωθεί, προμηνύεται… θύελλα!
Ανδρέας Φ.