Έκανες τις επιλογές σου. Έκανες τις επιλογές σου αδιαφορώντας για το πώς μπορεί εγώ να ένιωθα, αδιαφορώντας για το αν θα πληγωνόμουν, για το αν θα γονάτιζα. Έκανες τις επιλογές σου – να φύγεις μακριά μου, να ζήσεις όπως θέλεις, να βρεις αυτά που ψάχνεις, τα καλύτερα που ίσως θεωρούσες πως σου άξιζαν. Έκανες τις επιλογές σου κι όσο κι αν πόνεσα, όσο κι αν πληγώθηκα, όσο κι αν γονάτισα, δεν έκανα βήμα προς το μέρος σου, δεν έκανα καμία προσπάθεια να σε μεταπείσω. Γιατί έτσι είναι ο έρωτας… συνήθως ο ένας διαλύεται, ο ένας υποφέρει, μα όσο κι αν πονάς, οφείλεις στον εαυτό σου να διατηρήσεις την αξιοπρέπειά σου και να λυτρωθείς μόνος, να μην ξεφτιλιστείς στα μάτια του άλλου και στον καθρέφτη σου.

Κι αποδέχτηκα ό,τι ήθελες. Δεν σε κυνήγησα, δεν απαίτησα εξηγήσεις, δεν παρακάλεσα. Σου χάρισα απλόχερα την ελευθερία σου και την απουσία μου.
Κι έκλαψα, ράγισα, διαλύθηκα, μα μόνη. Αγκάλιασα τους πόνους και τις πληγές μου, μέχρι που κάποια στιγμή απελευθερώθηκα απ’ τα δεσμά του έρωτά σου. Θρήνησα τα “πεθαμένα” μας, μέχρι που το μπόρεσα κι αναστήθηκα, μέχρι που το μπόρεσα να κοιτάξω ξανά κατάματα τη ζωή.

Κι εκείνη τη μαγική στιγμή που όλα έμοιαζαν να είναι καλά… ξαναγύρισες. Ξαναγύρισες διεκδικώντας πίσω όλα αυτά απ’ τα οποία ο ίδιος παραιτήθηκες. Ξαναγύρισες και πια παρακαλάς, ικετεύεις, σέρνεσαι… Ξαναγύρισες κάνοντας όλα αυτά, τα οποία υποχρέωσα τον εαυτό μου να ζήσει μόνη, διατηρώντας την αξιοπρέπειά μου. Αξιοπρέπεια… μια λέξη που σου είναι μάλλον άγνωστη!

Λυπάμαι… ειλικρινά λυπάμαι για ό,τι νιώθεις, για το πώς αισθάνεσαι και το πόσο έχεις μετανιώσει. Ειλικρινά λυπάμαι που δεν αντέχεις τις συνέπειες των ίδιων σου των επιλογών, αλλά στην ίδια λούπα δεν μπορώ να ξαναπέσω. Στον άνθρωπο που με τραυμάτισε, δεν θα ξαναδώσω με τα ίδια μου τα χέρια το μαχαίρι. Γιατί το λάθος που κάνεις και δεύτερη φορά, σε κάνει από θύμα, συνεργό και δεν σκοπεύω να γίνω συνεργός σε έγκλημα εαυτού. Λυπάμαι που το εργάκι που είχες σκηνοθετήσει, δεν σου “βγήκε” τελικά, μα για μένα η παράσταση έλαβε τέλος, έπεσε η αυλαία. Λυπάμαι μα επιλέγω να είμαι πρωταγωνίστρια στη δική μου ζωή κι όχι κομπάρσος στη δική σου…
Λένα Χρυσάφη