Εκείνοι οι “δικοί” σου άνθρωποι που “πνίγονται” στην καθημερινότητά τους και δεν έχουν χρόνο για ένα μήνυμα, για ένα “τι κάνεις;”.
Εκείνοι οι άνθρωποι που η ζωή σου “φόρτωσε” στην πλάτη κι υποχρεώθηκες να τους “κουβαλάς” εσαεί, αγνοώντας κάθε δικό σου “θέλω” και ακολουθώντας ευλαβικά κάθε “πρέπει”.
Εκείνοι οι άνθρωποι που αντέχεις, γιατί “δεν μπορεί, θ’ αλλάξουν…” και φανερά ποντάρουν στην υπομονή και την ανοχή σου, διεκδικώντας τα πάντα και δίνοντας σε αντάλλαγμα το απόλυτο τίποτα…

Μα έρχεται μια στιγμή… έρχεται εκείνη η στιγμή που παύεις να φοβάσαι, παύεις να αντέχεις, παύεις να θέλεις να ανέχεσαι. Η στιγμή που αποφασίζεις πως έχει έρθει η στιγμή να καθαρίσεις το τοπίο μέσα και γύρω σου. Η μαγική στιγμή που βάζεις “φωτιά” στα πάντα και το πιάνεις όλο απ’ την αρχή…
Κι αποφασίζεις πως αξίζει να πεθαίνεις μόνο γι’ αυτούς που πεθαίνουν για σένα. Πως αξίζει να αντέχεις μόνο όσους σ’ αντέχουν. Πως αξίζει να αγαπάς μόνο όσους σ’ αγαπούν. Κι όλοι αυτοί οι “σχεδόν”, οι “περίπου”, οι “θέλω λίγο χρόνο”, παίρνουν τη θέση που τους αρμόζει, μια θέση που απέχει πολύ απ’ την καρδιά σου.

Κι αποφασίζεις πως κανένα “πρέπει” δεν πρέπει να είναι πάνω απ’ την ψυχική σου ηρεμία, πως κανενός είδους σχέση δεν πρέπει να παραμένει ενεργή, απλά και μόνο γιατί η ζωή, η μοίρα, η κοινωνία, το απαιτεί. Αποφασίζεις πως θα δίνεις όπου και όσο γουστάρει η ψυχή σου και δεν θα σπαταλιέσαι αλόγιστα για να είσαι το “καλό παιδί”. Αποφασίζεις πως όποιος δεν σε σέβεται και δεν σε εκτιμά, δεν έχει καμία θέση στην καρδιά και στη ζωή σου, όσο ψηλά κι αν τον είχες εσύ μέσα σου.

Μην τρομάζεις! Δεν είναι για κακό! Αυτή η “φωτιά” έπρεπε να μπει για ν’ ανοίξει το δρόμο σου, να καθαρίσει το μονοπάτι σου. Και μπορεί ν’ ακούγεται δύσκολο, ακατόρθωτο σχεδόν, να διώξεις ό,τι αγαπάς… Μπορεί να θέλει μεγάλη μαγκιά για να καταφέρεις να αρχίσεις πάλι απ’ την αρχή, μα είναι μάτια μου ο μόνος δρόμος. Γιατί μόνο αν βγάλεις όλα τα άχρηστα από μέσα σου, θα μπορέσεις να κάνεις χώρο για να έρθουν τα σωστά.
Κική Γιοβανοπούλου