Είναι αγώνας χωρίς τέλος το να “ανήκεις”.
Είναι πόνος μα και λύτρωση το να “είσαι”.
Σε έναν κόσμο γεμάτο άποψη και “πρέπει”, θέλει κότσια να στέκεσαι στα πόδια σου χωρίς αυτά και είναι ρίσκο η μοναξιά αν δε συμβιβάζεσαι.
Οι άνθρωποι είμαστε σαν ένα παζλ που παλεύεις για ώρες να ταιριάξεις τα κομμάτια, μα σε μια στιγμή μπορεί να γκρεμιστεί ό,τι έχτισες με τόσο κόπο.
Σε ένα παζλ, δε μπορείς να “ανήκεις” αν δεν “είσαι” κομμάτι του, αλλά αν “είσαι” ολόκληρη εικόνα, δε χρειάζεται να “ανήκεις” στο παζλ.
Διαλέγεις και παίρνεις.
Άννα-Μαρία Κυργιαφίνη
Απάντηση