Και πώς γίνεται αλήθεια, όλα να ‘ναι τόσο ίδια και να μου μοιάζουν τόσο αλλιώς; Ίδιοι δρόμοι, ίδιες πλατείες, ίδιες γειτονιές κι όμως… άλλο χρώμα, άλλο φως, άλλη μυρωδιά… Ξεθώριασαν θαρρείς τα χρώματα, χαμήλωσαν θαρρείς τα φώτα. Αυτό, ή λείπεις κι υπολειτουργούν οι αισθήσεις μου;

Μια Θεσσαλονίκη χωρίς εσένα… μια Θεσσαλονίκη που περπατώ από πάντα κι όμως πια τα βήματά μου λες και μ’ οδηγούν διαφορετικά. Μια Θεσσαλονίκη χωρίς εσένα κι όπου υπήρξες, όπου υπήρξε το μαζί μας, έπαψε πια να μοιάζει γνώριμο τοπίο.
Πόσο παράξενο μέσα σε τόσα εκατομμύρια κόσμο, ένας να λείπει κι όλα να μοιάζουν άδεια… Πόσο παράξενο μια μόνο απουσία να φέρνει τόση μοναξιά…

Όλα όσα αγάπησα είναι εδώ, μα λείπεις εσύ κι αυτό μοιάζει αρκετό για να χάνω τον προσανατολισμό μου, να χάνω το χαμόγελό μου, να χάνω ανάσες. Λείπεις εσύ κι εγώ εδώ, να περιπλανιέμαι σε μια ασφυκτικά γεμάτη πόλη, που μοιάζει άδεια χωρίς το χέρι σου να κρατάει το δικό μου. Εδώ, να περιπλανιέμαι διαλυμένος σε δρόμους που γνωρίζω, μα δεν αναγνωρίζω πια. Να περιπλανιέμαι μόνος σε μια Θεσσαλονίκη χωρίς εσένα…
Men’s View – Ανδρέας Φ.