Πλησιάζουν Χριστούγεννα και ‘γω να ψάχνω τρόπους να σε πλησιάσω. Για να νιώσω λίγο τη δική σου αύρα, που τα προηγούμενα Χριστούγεννα με γέμιζε χαρά. Λένε ότι πρέπει να σέβεσαι τις αποφάσεις εκείνων που αγαπάς. Και ξεκινώ από αυτό, σε αγάπησα, σε αγαπώ και θα σε αγαπώ. Μου φώτισες τη ζωή μου. Και όπως ήταν εκεί φωτισμένη, αποφάσισες να κλείσεις το διακόπτη. Για μήνες τριγυρνούσα στο δωμάτιο χωρίς φως, ψάχνοντας για αυτή τη χαραμάδα ελπίδας. Ώσπου τελικά έπεσε και το ταβάνι, πάνω στην απεγνωσμένη καρδιά μου για φως.

Ζεις αλλού έμαθα. Και το ταβάνι προκάλεσε υποχώρηση του πατώματος… και να σου αυτή η καρδιά να πέφτει στην άβυσσο. Πιάστηκα από ένα κλαράκι για να σου φωνάξω, για να σε ρωτήσω δύο πράγματα. «Η ζωή μας δεν θα ήταν ρόδινη. Ξέρεις, αποφάσισα να συνεχίσω τη ζωή μου διαφορετικά». Αποφασίζω και διατάζω. Μετά από όλα εκείνα τα «δείξε κατανόηση», «κατάλαβέ με», «δεν είμαι καλά»… και τόσα άλλα που διαβάζω και διερωτώμαι πώς τα πίστευα. Πάγωσα. Και μου γράφεις «συγνώμη συγνώμη συγνώμη». Και μου λες «ήμουν δειλός». Και ‘γω να συνεχίζω να σε αγαπώ. Και να παραδέχεσαι «ξέρω ότι έσφαλα, ξέρω ότι σε πλήγωσα» και ‘γω να συνεχίζω να σε αγαπώ. Είναι εγωισμός αυτός;

Σέβομαι τις αποφάσεις σου, μπορεί τελικά να μην ήμουν εγώ για σένα. Γιατί με άφησες να ονειρεύομαι; Η καρδιά μου ακόμα πέφτει. Έστω και για μια στιγμή να ένιωσες κάτι για μένα, πώς μπορείς να με αφήνεις τόσο μόνη; Φρόντισε αυτό το πληγωμένο χελιδονάκι και άστο να φύγει μετά. Με ραγισμένη καρδιά το άφησες έξω στο κρύο, να περνούν τα πετροχελίδονα και να του λεν «έλα μαζί μας στον ουρανό», «χρόνια πολλά», «να ζήσεις τα θέλω σου με αυτούς που αγαπάς και να κάνεις ό,τι επιθυμείς». Μα τι ξέρουν κι αυτά από πληγωμένες καρδιές; Αυτά ξέρουν να πετούν πάντα εκεί που είναι άνοιξη. Και ‘γω αυτό ήξερα, να πετώ ψηλά, στον ήλιο και να λατρεύω το φως.