Γνωρίζεις για μένα. Έχεις ακούσει το όνομά μου, ίσως έχεις ακούσει και κάποιες κοινές μας ιστορίες απ’ το παρελθόν. Ίσως έκανες πως χαμογέλασες, ίσως ρώτησες για να μάθεις λεπτομέρειες ή ίσως απλά έκλεισες τ’ αυτιά και προσπάθησες να ξεχάσεις ό,τι μ’ αφορά. Ίσως έχεις δει φωτογραφίες μου μαζί του από το τότε, από ένα τότε που εσύ δεν υπήρχες ούτε σαν σκέψη στο μυαλό του. Ίσως έμεινες να κοιτάς επιφυλακτικά τις αγκαλιές και τα χαμόγελά μας, μα να ξέρεις, δεν σε αδικώ. Κι εγώ στη θέση σου ίσως να ένιωθα το ίδιο.

Ξέρω πως νιώθεις, πως καταλαβαίνεις ότι είμαι σημαντική για εκείνον. Καταλαβαίνεις ότι το δέσιμό μας ήταν και είναι δυνατό, ακόμη κι αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα πια. Καταλαβαίνεις πως παρότι τα όσα ζήσαμε ανήκουν στο παρελθόν, έχουν γράψει ανεξίτηλα μέσα του. Το καταλαβαίνεις κάθε φορά που βλέπεις το χαμόγελό του όταν μιλάει μαζί μου στο τηλέφωνο (σε γιορτές και γενέθλια μόνο πια). Το καταλαβαίνεις κάθε φορά που οι υπόλοιποι κοινοί μας φίλοι με αναφέρουν και βλέπεις το βλέμμα του να φωτίζει. Ξέρω πως δεν είναι εύκολο, πίστεψέ με.

Τον αγαπάω ξέρεις… Τον αγαπάω πολύ, αληθινά, δυνατά, ανιδιοτελώς. Τον αγαπάω με κάθε τρόπο που μπορείς να φανταστείς. Τον αγαπάω για κάθε λόγο που δεν μπορείς να φανταστείς. Τον αγαπάω τόσο, που αντέχω να βρίσκομαι μακριά. Γιατί θέλω να είναι ευτυχισμένος. Γιατί πιστεύω πως εσύ μπορείς να τον κάνεις. Κι ίσως δεν μπορείς να το πιστέψεις, μα εύχομαι να καταφέρεις να με βγάλεις από μέσα του, εύχομαι να το μπορέσεις να εξαφανίσεις κάθε ίχνος σκέψης που να με αφορά. Το εύχομαι γιατί ξέρω πως έτσι ο δρόμος για την ευτυχία του θα είναι απόλυτα ανοιχτός. Κι η ευτυχία του είναι το μόνο που εύχομαι.

Δεν είμαι απέναντί σου ξέρεις. Δεν έχω τη δύναμη να σταθώ δίπλα σου, αλλά σίγουρα δεν βρίσκομαι απέναντί σου. Αγαπάμε τον ίδιο άνθρωπο, αλλά εσύ μπορείς να τον κάνεις ευτυχισμένο. Εγώ όχι. Γι’ αυτό κι επέλεξα να κρατήσω απόσταση. Από εκείνον. Από εσένα. Από εσάς. Έμεινα μακριά και προσεύχομαι για εκείνον, για εσένα, για εσάς. Γιατί μ’ έναν τρόπο κι εσένα σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ γιατί τον κάνεις να χαμογελάει κι αυτό είναι το μόνο που θέλω.

Είμαι το κάποτε και το ποτέ ξανά του. Είσαι το τώρα και το αύριό του. Ήμουν εκεί που είσαι σήμερα. Έζησα τον παράδεισο που ζεις μαζί του. Ξέρεις και ξέρω πως ακόμη έρχομαι στη σκέψη του. Μα ο χρόνος απαλύνει τις μνήμες, ξεθωριάζει τις αναμνήσεις. Κι εγώ έχω ορκιστεί πως θα μείνω μακριά, πως δεν θα ρίξω ποτέ λάδι σ’ αυτή τη μισοσβησμένη φωτιά. Μην με φοβάσαι, δεν είμαι απειλή για σένα. Θα μείνω πάντα μακριά, μόνο κάν’ τον ευτυχισμένο…
Λένα Χρυσάφη