Με ακούτε; Σας μιλώ με την σιωπή μου, σας μιλώ με την ματιά μου, αυτή την πότε θλιμμένη, την πότε γεμάτη σπίθα. Έχω πράγματι πολλές τέτοιες σπίθες που τις κρατώ μέσα βαθιά μου, αλλά δεν συγκρατούνται εύκολα και πιστεύω πως κάποια στιγμή θα γίνουν μια μεγάλη φλόγα που θα κάψει πρώτα εμένα.

Σπίθα για ζωή, μέσα στην ομίχλη που μας τριγυρίζει, σπίθα για ηλιοφάνεια, σε αυτή την μουντή καταχνιά που καλύπτει σαν ένας θόλος τα σώματά μας και δεν μας αφήνει να ανασάνουμε. Σπίθα για αλήθειες, που σε πολλούς δεν αρέσουν να ακουστούν. Κομμένη ανάσα, κομμένη ομιλία. Τι να πεις; Πώς να εκφραστείς όταν γύρω όλα είναι ίδια;

Η σιωπή μου είναι η καλή μου παρέα, με βοηθά να εμπνέομαι χωρίς αντιρρήσεις. Δεν με αντικρούει κανείς αν κάτι κάνω λάθος, αν κάτι δεν τους αρέσει για την δική τους ευχαρίστηση. Οι σιωπές μου μιλούν, πολυμιλούν, με εκφράσεις τολμηρές, που επιτέλους με ανακουφίζουν για τα τόσα διστακτικά μου ξεσπάσματα που εσκεμμένα φυλάκιζα. Οι σιωπές μου αυτές τώρα θα μιλήσουν, ο τρόπος θα είναι ο κατάλληλος να φέρουν το κάθε πράγμα στην σωστή του θέση.

Επιτέλους ήρθε η ώρα να μιλήσει η σιωπή μου (όσο εγώ σιωπούσα)…

Μαίρη Φιλιππίδου – Κατσανίδου