Λάθος σου τα έχουν μάθει, αν πιστεύεις πως η αγάπη είναι πάντα αρκετή. Αν πιστεύεις πως επειδή σ’ αγάπησε θα είναι δίπλα σου εσαεί, άνευ όρων. Λάθος σου τα έχουν μάθει, αν πιστεύεις πως οι άνθρωποι είναι δεδομένοι δίπλα μας. Οι σχέσεις χτίζονται μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό. Θέλει προσπάθεια για ν’ ανθίσουν κι ακόμη μεγαλύτερη προσπάθεια για να διατηρηθούν όμορφες κι ουσιαστικές. Θέλει να είσαι εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα. Θέλει να δείχνεις την αγάπη σου, να εκφράζεις τα αισθήματά σου, να αποδεικνύεις το “θα είμαι εδώ” σου. Θέλει να νιώθεις…

Δεν γεμίζει από έναν μια σχέση. Πρέπει κι οι δυο να ρίχνουν ξύλα στη φωτιά για να μείνει αναμμένη. Πρέπει κι οι δυο να προσπαθούν κι οι δυο να παλεύουν κι οι δυο να δίνουν κι οι δυο να νιώθουν. Γιατί αν είσαι μόνος, για πόσο να ανέχεσαι, για πόσο να υπομένεις, για πόσο να νιώθεις δεδομένος; Για πόσο να αντέχεις να δίνεις και να μην παίρνεις; Για πόσο όσα νιώθεις να είναι δικαιολογία για ν’ ανέχεσαι καταστάσεις που δεν σου αξίζουν; Για πόσο να υπομένεις, αντί να είσαι ευτυχισμένος; Για πόσο να συγχωρείς;

Αυτός που δεν υπολόγιζες, μπορεί να φύγει. Αυτός που δεν πρόσεχες, μπορεί να εξαφανιστεί. Αυτός που έδιωξες, μπορεί να μην ξαναγυρίσει. Για πόσο ν’ ανέχεται, για πόσο να υπομένει, για πόσο να νιώθει δεδομένος, για πόσο να συγχωρεί; Γιατί όπως λένε, κάθε φορά που θα σε συγχωρεί, θα τον αγαπάς λίγο παραπάνω. Κι εκείνος κάθε φορά θα σε αγαπά λίγο λιγότερο.
Πρόσεχε ποιους διώχνεις από κοντά σου, δεν επιστρέφουν όλοι…
Κική Γιοβανοπούλου