Της γύρισες την πλάτη έτσι απλά, έφυγες τη στιγμή που σε χρειαζόταν περισσότερο. Έφυγες μακριά της δίχως εξηγήσεις. Έφυγες κρυφά, κλέβοντας τις ελπίδες της. Έφυγες τόσο άνανδρα. Τώρα μόνη της παλεύει με την απουσία σου, εσύ δεν άντεχες τον πόνο, δεν άντεχες να την βλέπεις έτσι. Έφυγες… Τώρα μόνη της παλεύει με την μοναξιά της, εσύ δεν άντεχες τη λύπη της, δεν άντεχες στα δύσκολα.

Δεν ήσουν για το «πάντα μαζί ό,τι κι αν γίνει», δεν ήσουν για το «πάντα μαζί στις χαρές και στις λύπες», λιποτάκτησες. Το ‘σκασες σαν τον κλέφτη. Δείλιασες… Ήσουν μόνο για την καλοπέραση της πάρτης σου, μόνο ο εαυτούλης σου σ’ ένοιαζε τελικά. Πώς μπόρεσες να την πληγώσεις; Τι νόμιζες πως η ζωή είναι στρωμένη με ροδοπέταλα; Πως ο πόνος είναι για τους άλλους;

Μικρό ανθρωπάκι που τρέχει μακριά από κάθε πρόβλημα, αυτό είσαι. Τέτοιους ανθρώπους δεν θέλει κανείς δίπλα του, πόσο μάλλον αυτή που περνάει τη πιο δύσκολη φάση της ζωής της. Αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη της, θέλοντας δίπλα της ανθρώπους που να την στηρίζουν, όχι λιγόψυχους και δειλούς. Στα δύσκολα μετριέται η αγάπη! Αλλά ξέρεις κάτι; Εκείνη θα τα καταφέρει, θα την βρει την άκρη, γιατί έχει δίπλα της ανθρώπους να την αγαπούν αληθινά, εσύ;
Σοφία Β.