Δεν ήρθες απόψε, ούτε χθες. Βραδιάζει και το μόνο που περιμένω είναι το σφίξιμο στο στομάχι. Αυτό το γνώριμο και βασανιστικό σφίξιμο που φέρνει η απουσία σου, περιμένοντας να ‘ρθει το ξημέρωμα. Όλες οι προσπάθειες που κάνω την ημέρα για να μην σε θυμάμαι, καταρρέουν το βράδυ. Κάθε πρωί γυρνώ στους δρόμους χωρίς λόγο, χωρίς αιτία, απλά και μόνο να μην σκέφτομαι. Μιλώ με ανθρώπους για πράγματα ασήμαντα, βαρετά που άλλοτε σνόμπαρα και υποτιμούσα, απλά και μόνο για να μην σε θυμάμαι. Κάνω πράγματα που άλλοτε σιχαινόμουν, απλά και μόνο για να ξεχάσω. Αλλά στο τέλος όλα σβήνουν, όλες οι προσπάθειες αποτυγχάνουν και το μόνο που μένει πάντα εκεί, είναι η δική σου έλλειψη.

Μου λείπεις! Μου λείπουν όλα αυτά που κάναμε μαζί. Μου λείπουν τα πειράγματά σου, το γέλιο σου, η φωνή σου. Μου λείπει το άγγιγμά σου, η ζεστή αγκαλιά σου, η μυρωδιά σου. Έφυγες και όλα μας τα σχέδια ναυάγησαν, όλα μας τα όνειρα έσβησαν. Μου είχες πει πως θα είσαι πάντα δίπλα μου, πως θα είμαστε για πάντα μαζί. Και τώρα πώς; Πώς να κοροϊδέψω τον εαυτό μου; Πώς να τον πείσω ότι δεν θα σε ξαναδώ;