Πολλές φορές προσπαθώ να σου μιλήσω, αλλά εσύ δεν ακούς. Πολλές φορές προσπαθώ να σου πω πώς αισθάνομαι, αλλά εσύ αδιαφορείς. Αρνείσαι να με καταλάβεις.

Η επιμονή σου να με ρωτάς διαρκώς τι κάνω, πού είμαι, με ποιον είμαι, έχει γίνει ασφυκτική. Σε κυριεύει η ανασφάλειά σου. Έλεγχος σε καθετί που κάνω, σε καθετί που λέω. Θέλεις να γνωρίζεις τα πάντα, κριτικάρεις τις επιλογές μου κι αυτό με εξουθενώνει, με εξαντλεί. Με έχεις απομακρύνει από τους φίλους μου, μου δίνεις συνεχώς εντολές ακόμα και για το ντύσιμό μου, με κάνεις να νιώθω ένοχη.

Σ’ αγαπώ, αλλά δεν αντέχω άλλο! Θέλω τον χώρο μου, θέλω χρόνο με τον εαυτό μου. Νιώθω πως έχω πιαστεί στα δίχτυα σου και δεν μπορώ να ελευθερωθώ. Δεσμώτης της αγάπης σου!

Θέλω να σε έχω δίπλα μου συνοδοιπόρο στη ζωή, όχι οδηγό. Θέλω να μ’ αγαπάς, να με εκτιμάς και να με εμπιστεύεσαι, να ενθαρρύνεις τις αποφάσεις μου, να με αποδέχεσαι, αλλά και να με βελτιώνεις. Να μ’ αγκαλιάζεις, να νοιάζεσαι δίχως να χρειάζεται να ακολουθώ συνεχώς τις οδηγίες σου.

Όσο πιο κοντά μου έρχεσαι, τόσο πιο μακριά μου φεύγεις. Σταμάτα να μ’ ελέγχεις, με χάνεις…

Της Σοφίας Β.