Όταν γεννήθηκε η κόρη μου κι όσο περνούσε ο καιρός, όλο και σιγουρευόμουν πως δεν υπήρχε περίπτωση να αγαπήσω ποτέ άλλον άνθρωπο τόσο πολύ! Η ανάσα μου, η πνοή μου, ο μόνος άνθρωπος για τον οποίο θα μπορούσα να φτάσω χωρίς δεύτερη σκέψη στο έγκλημα (υπερβολικό; ρώτα όποια μάνα θες, θα σου πει ακριβώς το ίδιο!).

Όταν έμεινα έγκυος στο γιο μου, η αλήθεια είναι πως δεν είχα προλάβει να νιώσω άγχος για το αν θα τον αγαπώ το ίδιο με την κόρη μου. Το άγχος μου ήταν να γεννηθεί το μωρό γερό και να προετοιμάσω την κόρη μου σωστά για την έλευσή του.
Όλα πήγαν καλά κι ένα μικρό, ροδαλό, ξανθό ανθρωπάκι προστέθηκε στην οικογένειά μας και φυσικά ήρθε να διαψεύσει όλα όσα έλεγα πριν. Γιατί τελικά, η κόρη μου δεν είναι ο μοναδικός άνθρωπος για τον οποίο θα μπορούσα να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα…

Η αγάπη είναι συναίσθημα και δεν μας παρέχεται σε συγκεκριμένη ποσότητα, την οποία οφείλουμε να διανείμουμε σ’ όσους αγαπάμε. Η αγάπη είναι συναίσθημα και πολλαπλασιάζεται ανάλογα με το πόσους έχουμε μέσα στην καρδιά μας.

Το δεύτερο παιδί, δεν έρχεται να κλέψει κομμάτι της αγάπης μας απ’ το πρώτο. Έρχεται στη ζωή μας, φέρνοντας κι άλλη αγάπη για την καρδιά μας.
Κάθε παιδί έρχεται στη ζωή μας, κουβαλώντας ένα τσουβαλάκι γεμάτο αγάπη, που το απιθώνει στα χέρια μας, για το “καλώς σε βρήκα”.

Δεν στερεύει η αγάπη, δεν μειώνεται, δεν διαιρείται. Η αγάπη έχει το ταλέντο να πολλαπλασιάζεται όσο την προσφέρεις. Κι αν αυτό δεν είναι θαύμα, τότε τι;
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇