Αναπολώντας το παρελθόν, δυσκολεύομαι να θυμηθώ με ακρίβεια γεγονότα, χρονολογίες, πρόσωπα, καταστάσεις… μοιάζουν να είναι όλα μπερδεμένα μεταξύ τους.

Θυμάμαι με δυσκολία και χωρίς πολλές λεπτομέρειες τις στιγμές που έχω ζήσει, αλλά δεν ξεχνώ τις πρώτες μου φορές, όπως την πρώτη μέρα στο σχολείο, το πρώτο ραντεβού, το πρώτο φιλί, τον πρώτο έρωτα, την πρώτη μέρα στη δουλειά, την πρώτη μου γέννα… Όλα αυτά είναι τόσο ζωντανά στο μυαλό μου. Αν με ρωτήσεις όμως λεπτομέρειες από άλλες στιγμές, μπορεί και να μη τις θυμάμαι καθαρά.

Συνειδητοποιώ πως τα γεγονότα που μου συνέβησαν στα νεανικά μου χρόνια, είναι πιο εύκολα να τα θυμηθώ από αυτά που γίνανε πιο πρόσφατα.
Αφού να φανταστείτε, με ρωτάει ο άντρας μου καμιά φορά για πράγματα που ζήσαμε πριν πέντε, έξι χρόνια κι εγώ δεν τα θυμάμαι καν. «Καλά ρε Σοφία, δεν θυμάσαι;», «Μήπως πρέπει να το κοιτάξεις;» με πειράζει συνεχώς. Έχει τύχει μάλιστα να μαλώσουμε, επειδή αναφέρθηκε κάποια στιγμή σε ένα γεγονός που εγώ δεν θυμόμουν και επέμενα πως το είχε ζήσει με κάποια άλλη.

Άλλες φορές πάλι μπερδεύω πράγματα που έχουν κάνει οι γιοί μου. Δεν θυμάμαι ποιος είχε κάνει τι και πότε.

Δεν ξέρω αν είναι φυσιολογική φθορά του χρόνου ή το άγχος της καθημερινής επιβίωσης, πάντως ελπίζω να μην είναι κάτι πιο σοβαρό.

Αν και εσύ έχεις τα ίδια συμπτώματα με μένα κάνε ένα like για συμπαράσταση.

Από Σοφία Β.