Διανύουμε δύσκολες μέρες. Η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει και τις «καλύτερες» οικογένειες. Το άγχος μας κυριεύει, δεν μας αφήνει να ζήσουμε, σκοτώνει τις ελπίδες μας, αρπάζει τις στιγμές μας, εξαφανίζει τις μέρες μας, αφαιρεί τη ζωή μας. Ότι αγαπημένο έχουμε χάνεται, ότι πολύτιμο έχουμε καταστρέφεται. Δεν είμαστε ικανοί να νιώσουμε αυτά που μας συμβαίνουν καθημερινά, αφού έχουμε μπει σε λειτουργία αυτόματου πιλότου. Όλες οι κινήσεις μας γίνονται ασυναίσθητα, δίχως να τις σκεφτόμαστε. Η αγωνία για το μέλλον δεν μας αφήνει να ζήσουμε το παρόν.

Το άγχος τα πνιγεί όλα. Στον πνιγμό αυτό, ο καθένας μας προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια με τον δικό του τρόπο. Κάποιος προσεύχεται στο Θεό, κάποιος άλλος καταφεύγει στον διαλογισμό, άλλος στην ψυχοθεραπεία, άλλος ζητάει βοήθεια από τους δικούς του και υπάρχει κι ο άλλος που τελικά δεν τα καταφέρνει και πνίγεται.

Δεν ξέρω τι θα διαλέξει ο καθένας μας, αυτό όμως που ξέρω είναι πως πρέπει να προσπαθήσουμε να μην χάνουμε τη κάθε στιγμή. Τι στιγμή που μας αγκαλιάζει ο σύντροφός μας, τη στιγμή που μας κοιτάει στα μάτια το παιδί μας, τη στιγμή που απολαμβάνουμε τον καφέ μας, τη στιγμή ενός υπέροχου ηλιοβασιλέματος, τη στιγμή του κυριακάτικου γεύματος, τη καθημερινή μας στιγμή… Γιατί κάθε στιγμή είναι μοναδική και όλες μαζί κάνουν αυτό που είμαστε, κάνουν τη ζωή μας. Γι’ αυτό μη χάνεις τη στιγμή σου!!! Μην είσαι ένας απλός παρατηρητής που δεν συμμετέχεις στη στιγμή. Περνάει η ζωή από μπροστά σου, χάνεται….

Της Σοφίας Β.