Οι εποχές που πίστευα πως το να είσαι καλός εκτιμάται πάντα από όλους, πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Πόσο μάλλον οι εποχές που δικαιολογούσα αδικαιολόγητα, αδικαιολόγητες συμπεριφορές.
Που έδινα δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες.
Που γυρνούσα και το άλλο μάγουλο σε κάθε “χαστούκι”.
Που έψαχνα να βρω τα βιώματα που οδήγησαν όλους εκείνους με τις αισχρές συμπεριφορές, ώστε να δώσω συγχωροχάρτια.
Η ίδια η ζωή φρόντισε να με διδάξει πως δεν ζούμε σε μια κοινωνία αγγέλων, όσο κι αν -ομολογουμένως- δεν ήθελα να το πιστέψω.
Η συνειδητοποίηση όμως είναι πάντα το πρώτο βήμα κι έπρεπε να το κάνω, αν ήθελα να προχωρήσω.

Αν με κοιτάς και νιώθεις πως άλλαξα, σου ‘χω νέα. Δεν άλλαξα εγώ, αλλά εσύ.
Η αλλαγή που βλέπεις είναι ο καθρέφτης σου, γιατί αυτό έχω αποφασίσει να είμαι πια. Με όλους.
Μπορώ να είμαι γλυκιά, συμπονετική, τρυφερή.
Μπορώ να είμαι σκληρή, απόλυτη, απότομη.
Και μάντεψε (!), όλα εξαρτώνται από σένα.

Προσπάθησε να με πληγώσεις και θα μάθεις πως η σκληρότητα επιστρέφεται.
Παίξε μαζί μου και θα σου μάθω καινούρια παιχνίδια.
Θεώρησέ με δεδομένη και θα σου δείξω πόσο ζητούμενα μπορεί να σου γίνουν τα… δεδομένα.
Αδιαφόρησε για μένα και θα μάθεις πόσο άυλη μπορώ να γίνω.

Αγάπησέ με και θα αισθανθείς ένα είδος αγάπης που δεν ονειρευόσουν καν ότι υπάρχει.
Αγκάλιασέ με και θα εκπλαγείς απ’ το πόση θέρμη μπορεί να κρύβουν δυο χέρια.
Στάσου δίπλα μου και θα μ’ έχεις εκεί, βράχο και χάδι.
Μα αν αλλάξει αυτό που δίνεις, θ’ αλλάξει κι αυτό που παίρνεις κι αυτό δεν είναι εκδίκηση, αλλά αυτοπροστασία.
Δεν είναι κακία, αλλά δικαιοσύνη κι ισορροπία.

Γι’ αυτό μη μου ζητάς ό,τι δεν δίνεις και περίμενε να πάρεις ό,τι προσφέρεις.
Κι αν δεν σου αρέσει αυτό που εισπράττεις, φρόντισε ν’ αλλάξεις αυτό που παρέχεις.
Γιατί έτσι έχω μάθει να πορεύομαι πια.
Καλή με τους καλούς, κακή με τους κακούς.
Άγγελος με τους αληθινούς, δαίμονας με τους ψεύτικους.
Μη με κοιτάς, δεν άλλαξα. Καθρέφτης σου έγινα.
Κική Γιοβανοπούλου