“Έχει περάσει πολλά στη ζωή του!”
“Τραβάει κι αυτός τα ζόρια του!”
“Δεν έχει αγαπηθεί ποτέ!”…
Κάποιες απ’ τις δικαιολογίες που φρόντιζα να ‘χαρίζω’ σε άθλιες συμπεριφορές ανθρώπων, σε μια προσπάθεια να τις αιτιολογήσω. Λες κι αν τις ‘στόλιζα’ με πιθανούς λόγους, θ’ άλλαζε το αποτέλεσμα των πράξεών τους ή θα ελάφρυνε μέσα μου το γεγονός πως με πλήγωσαν, με πρόδωσαν, μου έκαναν κακό…

Ο καθένας μας κουβαλάει το σταυρό του.
Ο καθένας μας έχει προδοθεί / πληγωθεί στο παρελθόν.
Ο καθένας μας πέρασε ζόρια και δυσκολίες.
Γιατί όλα αυτά να μπορούν να ‘σταθούν’ ως λόγοι, για να πληγώνουμε όσους δεν μας φταίνε;
Ναι, μπορεί κάποτε να σου φέρθηκαν λάθος, να έχεις περάσει δυσκολίες στη ζωή σου ή ίσως και να μην αγαπήθηκες, αλλά να σου πω κάτι;
That’s NOT my fακing problem! Να πας ν’… αγαπηθείς!

Αν είσαι πληγωμένος γιατί δεν σε φρόντισαν όταν κι όσο έπρεπε, να βρεις τρόπους να σε φροντίσεις.
Ως ενήλικας πια, το παρελθόν δεν μπορεί να είναι εσαεί η δικαιολογία σου για να φέρεσαι σα μalaκaς!
Αν νιώθεις διαλυμένος γιατί δεν σε αγάπησαν όταν κι όσο έπρεπε, να βρεις τρόπο να γιατρέψεις την καρδιά σου, πριν απλώσεις τα χέρια σου σε ξένες καρδιές.
Να βρεις τρόπους να σ’ αγαπήσεις, γιατί όσο δεν αγαπάς εσένα, δεν θα καταφέρεις ποτέ ν’ αγαπήσεις άλλους, μόνο θα τους διαλύεις και θα τους καταστρέφεις.
Στην τελική, να πας ν’… αγαπηθείς!
Κική Γιοβανοπούλου