Λένε πως οι πιο μεγάλοι έρωτες δεν φοράνε νυφικό.
Πως οι πιο μεγάλοι έρωτες κοιμούνται σε διαφορετικά κρεβάτια.
Πως εκείνοι που ερωτευτήκαμε πιο δυνατά, πιο έντονα, δεν είναι αυτοί που μένουν μαζί μας για πάντα.
Λένε…
Λένε, μα μήπως τελικά μπερδεύουν τον μεγάλο έρωτα με το… απωθημένο;

Ναι, αυτό που δεν έζησες, μπορεί να τυραννά για καιρό τη σκέψη σου.
Αυτό που έμεινε πιο πολύ στη φαντασία, παρά στη ζωή σου, μπορεί να γεμίζει το μυαλό σου.
Αυτό που δεν έκανε τον κύκλο του, ώστε να “κλείσει” μέσα σου, μπορεί να σε κάνει να νιώθεις πως μπορεί να σε ορίζει εσαεί.
Μα αλήθεια, μήπως δεν ήταν έρωτας τελικά, αλλά… η φαντασία σου;
Μήπως ωραιοποιείς όσα δεν έζησες και σε πείθεις πως τα πράγματα θα ήταν τέλεια, αν…;
Γιατί ίσως τελικά, να ήταν απλά ένα “αν” κι όχι ο μεγάλος έρωτας που πιστεύεις.

Ίσως οι πραγματικά μεγάλοι έρωτες να είναι αυτοί οι απτοί, οι αληθινοί, αυτοί που έζησες, που βίωσες.
Εκείνοι που είχαν επαφή και ένταση και λάθη. Ναι, και λάθη και σωστά. Και πάθη και καβγάδες.
Αυτοί που στα ζόρια έμειναν, που στα δύσκολα δε λάκισαν.
Αυτοί που είχαν μοίρασμα και νοιάξιμο και σφιχτές αγκαλιές.
Αυτοί που δεν βασίζονται σε “αν”, αλλά σε “είμαι εδώ για σένα”.

Αυτοί που άγγιξαν την ψυχή κι όχι μόνο το κορμί σου.
Αυτοί που γαλήνεψαν την σκέψη σου κι όχι απλά την τυράννησαν.
Αυτοί που σε κράτησαν αγκαλιά και δεν επέλεξαν τη φυγή.
Αυτοί που δεν κόλλησαν σε κανένα εμπόδιο και δεν σ’ εγκατέλειψαν στην πρώτη δυσκολία.

Γι’ αυτό σου λέω… ίσως οι πιο μεγάλοι έρωτες, να μπορούν να φορέσουν νυφικό.
Οι πιο μεγάλοι έρωτες να μπορούν να κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι.
Γιατί ο μεγάλος σου έρωτας δεν μπορεί να είναι αυτός που έφυγε και σ’ άφησε μισό, αυτός που σε εγκατέλειψε να παλεύεις με σκέψεις.

Ίσως είναι αυτός που ήρεμα και στοργικά σε σκέπασε το βράδυ μην κρυώσεις, αυτός που έγινε βράχος να σταθείς, όταν δεν άντεχες άλλο.
Αυτός που είχε αμοιβαιότητα και θέληση που δεν έσπασε έτσι απλά.
Γιατί κανένας έρωτας λιποτάκτης δεν πρέπει να βαφτίζεται ‘μεγάλος’.
Ίσως οι πραγματικά μεγάλοι έρωτες, είναι αυτοί που άντεξαν στα ζόρια κι έμειναν εκεί, να σου κρατούν το χέρι.
Κική Γιοβανοπούλου