Σε σκέφτομαι… έτσι απλά, χωρίς “γιατί” και “μήπως”. Χωρίς προσδοκίες και δεύτερες σκέψεις. Χωρίς αγωνίες για ανταπόκριση κι αμοιβαιότητα.
Απλά γιατί υπάρχεις, όπως υπάρχεις, όπου υπάρχεις.
Γιατί κατάφερες τ’ ακατόρθωτο, ξεκλείδωσες κουτιά της ψυχής μου, από χρόνια κρυφά φυλαγμένα.
Γιατί χωρίς προσπάθεια, άγγιξες ανέγγιχτα σημεία της καρδιάς μου. Σημεία πληγωμένα, βαθιά τραυματισμένα, που από χρόνια χαντάκωνα εντός μου.

Σε σκέφτομαι…
σε σκέφτομαι και χαμογελώ στη σκέψη σου κι αυτό αρκεί.
Γιατί πάει καιρός από τότε που με ζέστανε τόσο ένα δικό μου χαμόγελο.
Γιατί πάει καιρός από τότε που μπήκε τόσο φως στη σκέψη μου.

Και μην τρομάζεις, τίποτα δεν ζητάω και τίποτα δεν προσδοκώ. Τίποτα δεν περιμένω και τίποτα δεν απαιτώ.
Γιατί το να είσαι αλήθεια μου αρκεί, γιατί αυτή την αλήθεια έχω ανάγκη.
Για να αρχίσω ξανά να πιστεύω και να εμπιστεύομαι. Για να λιώσουν λίγο οι πάγοι μέσα μου.
Για να ξαναφουντώσει η φωτιά της πίστης στους ανθρώπους, που χρόνια τώρα καίει αχνά.
Να είσαι αλήθεια, η μόνη ευχή μου.

Χωρίς “γιατί” και “μήπως”. Χωρίς προσδοκίες και δεύτερες σκέψεις.
Χωρίς αγωνίες για ανταπόκριση κι αμοιβαιότητα.
Χωρίς να ζητάω κάτι ή να προσδοκώ.
Χωρίς να περιμένω κάτι ή να απαιτώ.
Με κάνεις να χαμογελάω κι αυτό είναι αρκετό.
Σε σκέφτομαι… απλά γιατί υπάρχεις, όπως υπάρχεις, όπου υπάρχεις…
Κική Γιοβανοπούλου