Ξέρεις, θέλω πολύ να γράψω ένα κείμενο γεμάτο αισιοδοξία, που θα το διαβάσεις και θα πεις ‘ναι ρε φίλε, υπάρχει ελπίδα’, να νιώσεις πως τίποτα δεν χάθηκε και όλα όσα επέλεξες στο παρελθόν έγιναν για κάποιο λόγο. Πως υπάρχουν ακόμα ευκαιρίες για όλους εμάς που περνάμε δύσκολα, είτε από έρωτα, είτε από οικονομικά προβλήματα, είτε από οικογενειακά θέματα (δεν θέλω να αναφέρω θέματα υγείας γιατί εκεί είναι άλλη περίπτωση), αλλά δεν μπορώ.

Ξεκίνησα να γράφω και κάπου στα μισά κόλλησα, δεν μου έβγαινε με τίποτα το happy end. Συνέχισα πετώντας πολλές σελίδες αλλά τζίφος, δεν μου ερχόταν κανένα αισιόδοξο μήνυμα, καμία ελπίδα για το μέλλον. Βλέπεις οι λάθος επιλογές μου ακρωτηρίασαν το παρόν μου και ένα ανάπηρο μυαλό δεν μπορεί να έχει πολλές ελπίδες για το μέλλον.

«Αν θέλει ο άνθρωπος, όλα τα μπορεί» λένε όλοι… αrxiδia, «όλα στο μυαλό μας είναι» ψέματα… όλα είναι ψέματα. Από την γέννησή μας είναι γραμμένη η κwλοτύχη μας, τον κwλo μας να βάλουμε κάτω, δεν αλλάζει η γκαντεμιά μας. Κάποιοι από εμάς είναι γραφτό να τυραννιόμαστε, δεν υπάρχει σωτηρία. Έχουμε ζήσει τόσο την αποτυχία, που η απαισιοδοξία έχει κολλήσει στο πετσί μας.

Έτσι στο μόνο συμπέρασμα που κατέληξα, είναι πως σ’ αυτόν το λάκκο με τα σkata που έχω πέσει, δεν είμαι μόνη μου, έχω και άλλους παρέα και αυτή η παρέα είναι που με κρατάει ζωντανή. Πιανόμαστε από το χέρι και δεν βουλιάζουμε, επιπλέουμε…
Λένα Χρυσάφη