Λάθος ο χρόνος, λάθος ο τόπος, μα το συναίσθημα σωστό. Σωστό και δυνατό. Σωστό κι αληθινό.
Κι είναι σκληρή η μάχη με αυτό που νιώθεις, ειδικά όταν ξέρεις πόση δύναμη έχει, πόσο φως κρύβει, πόση ευτυχία επιφυλάσσει.
Οξύμωρο, ίσως σκεφτεί κανείς.
Μα εκείνοι που το έζησαν, ξέρουν, κι απλά χαμογελούν πικρά…

Ήσουν αυτό που ήθελα, όσο το ήθελα, όπως το ήθελα.
Ήμουν αυτό που ήθελες, όσο το ήθελες, όπως το ήθελες.
Μα ήμασταν απ’ αυτά τα “εμείς” που δεν μπορούν ποτέ να γίνουν “μαζί”.
Δυο μισά που μόνο μαζί έφτιαχναν το απόλυτο, το τέλειο ολόκληρο, μα οι μαγνήτες με ίδιο πόλο, είναι καταδικασμένοι στο μακριά, καρδιά μου.

Κι ήρθαν μάχες σκληρές, επώδυνες, γιατί ποιος μπορεί να πολεμήσει τον εαυτό του και να βγει αλώβητος;
Κι ήρθε κι ο χρόνος, αμείλικτος κριτής, να ψιθυρίσει στο αιώνιο ερώτημα… νικιέται ο έρωτας;
Ναι ήταν η απάντηση, μα για τα συντρίμμια που αφήνει πίσω δεν μίλησε κανείς.
Έμειναν στ’ ανείπωτα τα μοναχικά βράδια, οι αναστεναγμοί που πονούσαν το στήθος, οι απουσίες που σκοτείνιαζαν τα βλέμματα.
Έμειναν στ’ ανείπωτα όλα τα “μου λείπεις” που δεν στάλθηκαν ποτέ. Όλα τα “σ’ αγαπώ” που δεν ξεστομίστηκαν. Όλα τα “σε θέλω εδώ” που δεν τολμήθηκαν.

Και νίκησε η λογική κατά κράτος το συναίσθημα, μα άφησε πίσω δυο μισά που δεν τα κατάφεραν…
Άφησε πίσω δυο μισά, που απέλπιδα παλεύουν να βρουν αντάξιο κούμπωμα.
Μα δεν έρχεται δύο φορές το απόλυτο, ψυχή μου. Δεν έρχεται δύο φορές το θαύμα.
Κι όσο κι αν το λογίζουμε κι οι δυο κάρμα, μοίρα, γραφτό… μια πικρή αλήθεια θα καίει τα βράδια τις καρδιές μας: Η δειλία ήταν που δολοφόνησε την αγάπη. Αυτή μας άφησε στο περίπου, στο σχεδόν… στο τίποτα!
Υστερόγραφο: Σ’ αγαπώ. Πάντα. Για πάντα.
Κική Γιοβανοπούλου