Μ’ έμαθε η ζωή τίποτα να μη φοβάμαι, τίποτα να μη με εκπλήσσει, τίποτα να μη με σοκάρει.
Μ’ έμαθε όλα να τα περιμένω, όλα να τα παλεύω, όλα να τ’ αντιμετωπίζω.
Μ’ έμαθε να γονατίζω, μα να σηκώνομαι, να λυγίζω, μα να μη σπάω.
Και δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα πια που να μπορεί να μ’ αφοπλίσει, που να μπορεί να με σταματήσει, που να μπορεί να με καθηλώσει.
Όλοι τους και μόνη μου.
Μόνη μου… μα είσαι κι εσύ…

Είσαι κι εσύ, η Αχίλλειος πτέρνα μου, το τρωτό μου σημείο, η αδυναμία μου.
Είσαι κι εσύ, που με κλειστά μάτια σου αφήνομαι και γίνομαι συνοδηγός σου χωρίς ζώνη ασφαλείας.
Είσαι κι εσύ, ο μόνος που έχει δει γυμνή την ψυχή μου, ο μόνος που άφησα ν’ αντικρίσει τις πληγές μου.
Είσαι κι εσύ, που μόνο μέσα στα δικά σου χέρια γίνομαι μικρή, εύπλαστη, ευάλωτη.
Εσύ, που μόνη μου σου παρέδωσα όλα τα όπλα που θα μπορούσαν να είναι θανατηφόρα για την ψυχή μου.

Κι όχι, δεν είναι έρωτας αυτό, δεν είναι πάθος, δεν είναι καψούρα.
Δεν είναι απλά και μόνο αγάπη, ούτε τυφλή εμπιστοσύνη.
Δεν είναι καν γενναιότητα ψυχής, ή υπέρμετρο ρίσκο.
Είναι απλά εσύ… η πιο τρανταχτή εξαίρεση σ’ αυτό τον κόσμο, το δικό μου αλεξίπτωτο σε κάθε ελεύθερη πτώση, το δικό μου λιμάνι σε κάθε φουρτούνα, η δική μου ζεστασιά σε κάθε παγωνιά.
Είναι εσύ, η απόδειξη πως το φως σ’ όσα σκοτάδια κι αν το βουτήξεις, θα βρει το δρόμο και θα βγει στην επιφάνεια.
Είναι εσύ, το δικό μου “εμείς” που όπως κι αν υπάρχει (ΟΠΩΣ ψυχή μου!), θα είναι σύντροφος κι οδηγός μου για χίλιες ζωές.
Είναι εσύ. Μόνο εσύ…
Κική Γιοβανοπούλου