Όχι, δεν έπαψα να νιώθω. Το ότι έφυγα, δεν σημαίνει πως σταμάτησα να αισθάνομαι. Σημαίνει μόνο πως επέλεξα να αποχωρήσω απ’ το λάθος, πριν με καταπιεί…
Δεν ξέρω πώς τα έχεις μάθει, δεν ξέρω πώς σ’ έχουν μάθει. Ίσως να ήταν για σένα μοτίβο, να κάνεις ότι δίνεσαι, να κάνεις ότι αγαπάς κι όταν κερδίσεις το σιγουράκι σου, να περιφέρεσαι με έπαρση κι αέρα νικητή, πετώντας πού και πού μερικά ψίχουλα στο κάθε θύμα, που από αγάπη, έρωτα ή καψούρα, παρέμενε εκεί, δίπλα σου, με μια ελπίδα να μπει μέσα στην καρδιά σου.

Ίσως σου ξενίζει λοιπόν, ίσως δεν μπορείς να αντιληφθείς το πώς ένας άνθρωπος έχει το θάρρος και τη δύναμη ν’ αποχωρεί ενώ ακόμη νιώθει.
Μα σου ‘χω νέα… υπάρχουν κι αυτοί που βάζουν την αξιοπρέπειά τους, πάνω απ’ την καρδιά.

Θολό τοπίο ήταν για μένα όλα τα απραγματοποίητα “θα”, όλα τα “θέλω χρόνο να σκεφτώ”, όλα τα “ας μη βάλουμε ταμπέλες”. Θολό τοπίο, κι έχω μάθει να προχωράω καθαρά. Γιατί δεν μου πάει να είμαι επιλογή ανάγκης, ούτε ενδιάμεση στάση.

Κι όπως δεν σε είδα ποτέ έτσι, περίμενα -απαιτούσα αν θες- να είναι ισότιμο όλο αυτό. Γιατί μόνο έτσι έχω μάθει να ζω, να αγαπάω, να πορεύομαι. Γιατί σέβομαι όσα αξίζεις, αλλά σέβομαι το ίδιο κι όσα εγώ αξίζω. Και είμαι σε ηλικία που πια ξέρω τι αξίζω, κατάλαβες;

Γιατί, να σου πω κάτι; Ο δικός μου έρωτας δεν παρακαλάει, δεν τσαλακώνει, δεν αντέχει σε ψευτοδικαιολογίες και ελεημοσύνες συναισθημάτων. Δεν καταλαβαίνει φράσεις, όπως “δεν είμαι έτοιμος…”, “δεν ξέρω…” και “σε θέλω, αλλά…”. Μιλάει ευθεία, κοιτώντας στα μάτια. Μιλάει “αντρίκια”, τιμώντας κάθε λέξη με πράξεις.

Κι αν απορείς που έφυγα χωρίς να ζητήσω εξηγήσεις, να κάνω δράματα ή σκηνές, άκου και κάτι ακόμη: ποτέ μου δεν ανοίγω διάλογο για να διαπραγματευτώ την αξιοπρέπειά μου, ανοίγω απλά την πόρτα και αποχωρώ. Κι ας νιώθω…
Κική Γιοβανοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε το άρθρο, τσέκαρε κι αυτά👇👇👇