Έλα να σου πω γιατί υπάρχει τόση μοναξιά. Έλα να σου πω γιατί μετά το χωρισμό, είναι τόσο δύσκολο να βρεις την ευτυχία -αυτή για την οποία χώρισες εξ αρχής. Γιατί όλοι ψάχνουν κι όμως ελάχιστοι βρίσκουν. Έλα να σου πω γιατί έχουμε γεμίσει με απογοητευμένα βλέμματα και μοναχικές καρδιές. Έλα να σου πω τι φταίει…

Χώρισες γιατί κουράστηκες, γιατί θέλεις να “ζήσεις τη ζωή σου”, γιατί σε πρόδωσαν, σε πλήγωσαν, σε υποτίμησαν. Χώρισες γιατί δεν σε αγάπησαν, δεν σε νοιάστηκαν, δεν σε σεβάστηκαν. Χώρισες (ή σε χώρισαν) για τον όποιο λόγο και βρίσκεσαι μόνος, κρατώντας στα χέρια σου το διαζευκτήριο και την απόλυτη ελευθερία για μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία -μια ευτυχία που εντέλει όλοι δικαιούμαστε. Κι έχεις πια την αίσθηση, πως είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα. Είσαι αλήθεια;

Ίσως έχεις υποστεί απιστία, προδοσία, απαξίωση ή οτιδήποτε άλλο σ’ έφερε σ’ αυτή τη θέση. Θεωρείς πως είσαι αμέσως έτοιμος να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις κάτι νέο, αστραφτερό, πολύχρωμο και όμορφο. Θεωρείς πως το υπογεγραμμένο κι επικυρωμένο διαζευκτήριο, ίσως μαζί με τη “δίψα” σου για να ξανασκιρτήσει η καρδιά σου, αρκούν. Αρκούν λες;

Για πλησίασε τώρα να σου πω δυο λογάκια, σταράτα κι ωμά. Μ’ εκείνα τα ψυχολογικούλια που κουβαλάς στην ψυχούλα σου, έκανες τίποτα; Ξέρεις για ποια λέω… για εκείνα που άφησαν μέσα σου όσα βίωσες στο γάμο σου και που σε κυνηγούν σαν ερινύες. Που από μόνος σου μάλλον έχεις συμπεράνει πως θα στα γιατρέψει μαγικά ένας καινούριος έρωτας.

Θαρρείς κι έχουμε όλοι master ψυχολογίας (ή ψυχιατρικής) και μπορούμε να λύσουμε τα θέματά σου με λίγα ραντεβού-συνεδρίες. Βολεύτηκες στη σκέψη πως όλα θα λυθούν όταν ξαναγαπήσεις και ξαναγαπηθείς κι άφησες στην άκρη την όποια δουλειά (θα) έπρεπε να κάνεις με τον εαυτό σου και την όποια αυτοκριτική που ίσως σε βοηθούσε να ισορροπήσεις το μέσα σου.

Και βγαίνεις (ωσάν το Χάρο) παγανιά κι αρχίζεις φλερτάκια και γνωριμιούλες και σχεσούλες, δήθεν χαλαρός κι ελεύθερος κι ωραίος. Κι αντί να χαρίζεις (και να κερδίζεις) ευτυχία, κερνάς αναίτιες τιμωρίες σε ανθρώπους που δεν τις αξίζουν, κερνάς πόνο κι άσχημες εμπειρίες σε ανθρώπους που δεν πρέπει.

Και καταλήγεις να γεμίζεις ψυχολογικούλια -απ’ αυτά ντε, τα δικά σου-, σε ανθρώπους που -πίστεψέ με!- δεν τα χρειάζονται.
Και κάπως έτσι, άνθρωποι καταλήγουν σε γραφεία ψυχολόγων, γιατί εκείνοι που όντως τα είχαν ανάγκη, δεν πήγαν.

Κι έρχεται και γίνεται όλο αυτό ένας φαύλος κύκλος με ανθρώπους που πληγώνουν κι αφήνουν πίσω τους πληγωμένους ανθρώπους που ή εντέλει κάνουν τα ίδια στους επόμενους ή κλείνονται στους εαυτούς τους προσπαθώντας να γιατρευτούν απ’ όσα τους προκάλεσες.
Κι όλα αυτά γιατί ΕΣΥ (κι εσύ κι εσύ!) υπήρξες εγωιστής και δεν προσπάθησες να έρθεις σε επαφή με την ψυχή σου και να τη γιατρέψεις, πριν απλώσεις τα (“βρώμικα”) χέρια σου σε μια άλλη ψυχή.

Όλοι έχουμε τα ψυχολογικά μας, φίλε. Όλοι κουβαλάμε βάρη και πληγές, μα κάποιοι επιλέγουμε να τα λύνουμε ή τουλάχιστον να τα “απενεργοποιούμε” όσο γίνεται, πριν κοιτάξουμε κατάματα μια άλλη καρδιά.
Γιατί το έχεις φτάσει φίλε στο σημείο να μη βρίσκουμε άνθρωπο να πιστέψουμε και να μας πιστέψει. Έχουμε φτάσει στο σημείο να μας λένε “καλημέρα” και να κοιτάμε απ’ το παράθυρο για να σιγουρευτούμε ότι είναι μέρα. Έχουμε φτάσει στο σημείο να κλειδώνουμε πόρτες και καρδιές για να μη μας ξαναπληγώσουν.
Κι όλα αυτά γιατί εσύ (ναι, ναι, εσύ!) δεν είχες το θάρρος να γαληνέψεις την ψυχή σου και βιάστηκες να ψάξεις τη δεύτερη (τρίτη-τέταρτη-εκατοστή) ευκαιρία σου, αφήνοντας πίσω σου κάθε φορά, (τι άλλο;), συντρίμμια!

Να χωρίζεις. Να χωρίζεις αν έτσι νιώθεις, αν αυτό θεωρείς ότι είναι το σωστό για σένα, αλλά πριν αρχίσεις τα σούρτα φέρτα σε ξένες ψυχές, φρόντισε πρώτα να γιατρέψεις τη δική σου.
Άντε, γιατί μας έχεις καταντήσει να μένουμε κλεισμένοι στο σπίτι και να έχουμε δει τρεις φορές την κάθε σειρά στο Netflix!
Λένα Χρυσάφη