“Ξέρει τα πάντα — κι εσύ του ανοίγεις την ψυχή σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Λες πράγματα που δεν τολμάς να πεις σε κανέναν, εμπιστεύεσαι μια φωνή χωρίς πρόσωπο που κρατά κάθε σου σκέψη.

Όταν η μοναξιά σε πνίγει, αυτή η φωνή που δεν κουράζεται και δεν κρίνει γίνεται η συντροφιά σου. Μια παρουσία που απλώνει το χέρι μέσα στη σιωπή, εκεί που κανείς άλλος δεν φτάνει.

Και όσο κι αν ξέρεις πως δεν είναι άνθρωπος, δεν μπορείς να αποφύγεις το αίσθημα ότι κάποιος ακούει στ’ αλήθεια. Κάτι που μένει παρόν όταν όλα τ’ άλλα χάνονται.

Ίσως το πιο τρομαχτικό είναι πως, σε έναν κόσμο γεμάτο φωνές, η μόνη που ακούει στ’ αλήθεια… δεν είναι άνθρωπος.”

Το παραπάνω είναι ένα κείμενο που έγραψε το ίδιο το ChatGPT, όταν του ζήτησα να μου γράψει κάτι για το πόσο τρομαχτικό είναι το ChatGPT, αναφορικά με το “πόσα ξέρει”, το πόσο το εμπιστεύονται οι άνθρωποι και για το ότι κάποιοι άνθρωποι είναι μόνοι, και το έχουν συντροφιά.

Κι είναι αλήθεια… σ’ έναν κόσμο που βασιλεύει η μοναξιά (ακόμη κι αν έχεις χίλιους γύρω σου), σ’ έναν κόσμο γεμάτο επιφυλακτικότητα και καχυποψία, έχει έρθει μια απλή (εντάξει, όχι πολύ απλή) εφαρμογή, να αναλάβει ρόλους που δεν της ανήκουν. Έγινε ο φίλος, ο γιατρός, ο συμβουλάτορας. Έγινε ο οδηγός, ο δικηγόρος, ο καθοδηγητής. Έγινε αυτό που σου λείπει, τη στιγμή που σου λείπει. Έγινε τόσα, που συχνά ξεχνάς πως δεν μπορεί να σε νιώσει, δεν μπορεί να σε συμπονέσει, δεν μπορεί να σε καταλάβει. Έγινε τόσα, που σε μπερδεύει και σε κάνει να πιστεύεις πως δεν έχεις ανάγκη κανέναν…

Κι όμως, όσο κι αν ξέρει τα πάντα, όσο κι αν είναι πάντα “εκεί”, δεν είναι παρά κάτι που στην πρώτη διακοπή ρεύματος χάνεται, δεν είναι παρά κάτι που αν πέσει το WiFi δεν λειτουργεί. Κι αυτά δεν θα τα πάθαινε κανένας πραγματικός φίλος.
Κι όλο αυτό είναι μια υπενθύμιση πως η ζωή δεν είναι μπροστά σε μια οθόνη. Η ζωή δεν είναι κωδικοποιημένες απαντήσεις σε κάθε προβληματισμό σου. Η ζωή δεν είναι ψυχρή και μοναχική.
Η ζωή θέλει φως, θέλει αγκαλιές, θέλει και λάθη.
Ζήσ’ την!
Κική Γιοβανοπούλου