Θυμάμαι το πρώτο βλέμμα, την πρώτη κουβέντα, τα πρώτα βήματα στον ίδιο δρόμο… Όλα έμοιαζαν αληθινά, και κάθε υπόσχεση φαινόταν τόσο ειλικρινής, που νόμιζα πως θα κρατούσε για πάντα.
Όλα ήρθαν γρήγορα. Το πρώτο “σ’ αγαπώ”, το πρώτο πρωινό μαζί, το πρώτο “δεν έχω ξανανιώσει έτσι”! Και για έναν περίεργο λόγο, παρότι κάτι μέσα μου ‘κλωτσούσε’ και μου φώναζε να προσέχω, επέλεγα να κλείνω τ’ αυτιά στο ένστικτο και ν’ ακούω την καρδιά που μου ούρλιαζε “ζήσ’ το!”.

Ο χρόνος κυλούσε όμορφα, με χρώματα και ήχους που αποκτούσαν νόημα μόνο μέσα από εμάς. Κάθε στιγμή δίπλα του ήταν σαν ένα όνειρο, γεμάτο συναισθήματα που έπαιρναν σχήμα και ουσία. Μα τελικά καλά λένε πως τα παραμύθια δεν κρατάνε για πάντα…
Η προδοσία δεν ήρθε από κάποιο ξαφνικό λάθος, αλλά από μια αδιάκοπη σειρά στιγμών που με οδήγησαν στο σημείο να αναρωτιέμαι αν υπήρχε ποτέ αληθινή αγάπη. Η απουσία του έγινε βαρύτερη από την παρουσία του, και το κενό που άφησε μέσα μου έγινε ένα πικρό ποτάμι που δεν ήξερα πώς να διασχίσω.

Αυτή η προδοσία δεν ήταν η απώλεια ενός ανθρώπου, αλλά η διάλυση μιας ψευδαίσθησης. Η αγάπη μας, που κάποτε φαινόταν ατελείωτη και αμόλυντη, ανατράπηκε και κατέρρευσε σαν ένας πύργος από άμμο, που παρασύρθηκε από τον άνεμο. Ένα κομμάτι μου χάθηκε εκεί, στο σημείο της προδοσίας, αφήνοντάς με να ρίχνω λάδι στη φωτιά των αναμνήσεων που πάντα θα καίνε λίγο παραπάνω από όσο θα έπρεπε.

Κι όμως, παρά την πίκρα, κάτι έμεινε. Μάλλον είναι η γνώση πως από τον πόνο, τελικά, αναγεννάσαι. Και μέσα από το σκοτάδι, βρήκα μια δύναμη που δεν ήξερα ότι είχα. Η καρδιά μου, γεμάτη πληγές, συνεχίζει να χτυπάει, ενώ οι πληγές επουλώνονται σιγά-σιγά, αφήνοντας πίσω τους το σημάδι μιας αγάπης που δεν πρόλαβε να ζήσει την αλήθεια της. Μια αλήθεια που ακόμη δεν ξέρω αν ποτέ υπήρχε.
Και τελικά ξέρω πως ήσουν ένα δυνατό μάθημα. Γιατί όσο κι αν με πόνεσες, μ’ έμαθες και πόσο αντέχω!
Λένα Χρυσάφη