Τελικά είμαστε στην εποχή του βολέματος; Πόσο άχαρο και πόσο άδικο φαντάζει σαν κατάσταση! Μια οικογένεια που όλοι προσπαθούν για την καλύτερη λειτουργία της και κάπου εκεί κάποιος χαλάει την “μαγιά” ζώντας εις βάρος τους.
Σχέσεις που δεν στηρίζονται μόνο στην αγάπη του ενός, αλλά και στο πόσο βολεύει τον άλλον να υπάρχει μέσα σε αυτήν, γιατί κάποιος του προσφέρει κάτι που κάποιος άλλος δεν θα το έδινε απλόχερα με αγάπη. Ζουν, αναπνέουν, υπάρχουν και συντηρούνται βολεμένοι σε καταστάσεις που δεν τους είναι αρεστές. Ο φόβος της μοναξιάς τους μπλοκάρει.

Με βολεύει να πω ένα καλό ψέμα από μια πικρή αλήθεια, μην ξεβολευτώ. Με βολεύει να κλαίγομαι και να μιζεριάζω, μην με αφήσεις μόνη/μόνο μου. Με βολεύει να σε κάνω να ζεις παρασιτικά και εσύ για να ικανοποιώ τις δικιές μου ανάγκες. Με βολεύει να μένω σε μια παράσταση που είμαι πρωταγωνιστής, γνωρίζοντας πως κάπου αλλού δεν θα ήμουν ούτε κομπάρσος. Με βολεύει να αναπνέω το οξυγόνο του ανθρώπου που με έχει θεοποιήσει. Κι όταν έρθει το ξεβόλεμα; η απομυθοποίηση; η αλήθεια τριφτεί στα μούτρα μου; Τότε που βολεύεσαι άνθρωπε;
Μαργαρίτα Μιχαλοπούλου