Μεγάλωσα σε μια εποχή που ο άντρας ήταν το “ισχυρό” φύλο. Οι άντρες ήταν δυνατοί, σταθεροί, ακλόνητοι, ατρόμητοι και φυσικά… δεν έκλαιγαν! Οποιαδήποτε εκδήλωση συναισθήματος “αδυναμίας”, ήταν σχεδόν απαγορευμένη. Από μικρό παιδί ακόμη θυμάμαι να μου λένε “οι άντρες δεν κλαίνε”. Θυμάμαι τον πατέρα μου, τον θείο μου, όλους τους άντρες γύρω μου, ακόμη και στα μεγαλύτερα ζόρια, στις μεγαλύτερες συμφορές, να στέκονται όρθιοι, να σφίγγουν τα δόντια και να μην σκύβουν το κεφάλι. “Δεν έπρεπε” να λυγίσουν, ήταν σχεδόν αδιανόητο. Και κάπως έτσι μ’ όσα έβλεπα, μ’ όσα άκουγα, πίστευα πως όχι απλά μπορείς, αλλά οφείλεις να αντιμετωπίζεις κάθε πόνο με μάτια στεγνά.
Αν κατάφερα να είμαι όπως εκείνοι; Ναι, πάντα (μπροστά σε άλλους).
Αν κατάλαβα γιατί το κλάμα είναι ένδειξη αδυναμίας; Όχι, ποτέ (πιστεύω πως είναι δύναμη να νιώθεις κι όχι αδυναμία).
Αν αισθάνομαι βαριά κληρονομιά αυτή την “στεγνή” αντιμετώπιση στον πόνο; Ναι, πολύ (είναι σκληρό να πρέπει να είσαι πάντα δυνατός).

Μεγάλωσα σε μια εποχή που ο άντρας ήταν το “ισχυρό” φύλο. Μ’ έμαθαν πως ελάχιστα πράγματα “επιτρέπεται” να σε κάνουν να δακρύζεις. Πράγματα φριχτά, όπως ο θάνατος… μα αλήθεια, γιατί “απαγορεύεται” να κλάψω για εκείνη τη γυναίκα που λάτρεψα και την έχασα; Για εκείνη τη δουλειά που τόσο είχα ανάγκη, αλλά δεν την πήρα τελικά; Για εκείνες τις στιγμές που νιώθω μόνος, απελπιστικά μόνος κι έχω απόλυτη ανάγκη για μια αγκαλιά;

Ναι, ο τρόπος που μεγάλωσα με στιγμάτισε, ακόμη δακρύζω μόνο όταν είμαι μόνος. Και είναι σκληρό που ακόμη και τότε νιώθω μικρές ενοχές. Είναι σκληρό να “πρέπει” να κουβαλάω μια ζωή στην πλάτη μου (όπως όλοι μας) και να “απαγορεύεται” να δείχνω σε στιγμές πως λυγίζω. Είναι σκληρό να μπορώ να χαρώ δυνατά, να πανηγυρίσω φωναχτά, μα να απαγορεύεται να πονέσω ηχηρά. Είναι σκληρή η παραδοχή αυτού που από παιδί μου δίδαξαν πως δεν επιτρέπεται. Γιατί τελικά κι οι άντρες κλαίνε…
Men’s View – Ανδρέας Φ.